Σαν σήμερα: Εκείνη η νύχτα στη Βρέμη…

Πέρασαν πια δέκα χρόνια. Από εκείνο το βράδυ της 3ης Οκτωβρίου 2007. Τότε που ο Ολυμπιακός, με προπονητή πάλι τον Τάκη Λεμονή ταξίδεψε στη Βρέμη για να αντιμετωπίσει τη Βέρντερ στο πλαίσιο της 2ης αγωνιστικής των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Ένα ματς που έμελλε να γραφτεί στην ιστορία της Πειραϊκής ομάδας.

Ο Ολυμπιακός είχε ξεκινήσει καλά τη χρονιά, όμως κάποιες ισοπαλίες, όπως το 0-0 με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο για το πρωτάθλημα και το 1-1 με τη Λάτσιο στο Καραϊσκάκη, έφεραν γκρίνια από την εξέδρα.

Εκείνο το βράδυ, ο Ολυμπιακός παίζει στη Γερμανία και όλοι οι «αντιολυμπιακοί» έκαναν λόγο για συντριβή του Ολυμπιακού. Όχι όμως τελείως άδικα. Γιατί μέχρι τότε τους «ερυθρόλευκους» κυνηγούσε η… «κατάρα του διπλού». Σε όλες τις εκτός έδρας αναμετρήσεις ως τότε για το Τσάμπιονς Λιγκ, 32 συγκεκριμένα, η ομάδα είτε έχανε είτε έφερνε ισοπαλία. Πολλές φορές έχανε τη νίκη με γκολ στα τελευταία λεπτά. Όπως για παράδειγμα το 2-2 απέναντι στη Λα Κορούνια το 2001, πάλι με τον Τάκη Λεμονή στον πάγκο, με την ισοφάριση των Ισπανών να έρχεται στις καθυστερήσεις. Ή το 1-1 με τη Ρόζενμποργκ το 2005, αλλά και το 1-1 με τη Ρόμα και το 2-2 με τη Σαχτάρ Ντόνετσκ ένα χρόνο μετά. Αυτά τα ματς, με τον Τροντ Σόλιντ στον πάγκο. Και πέρα από αυτό, η Βέρντερ προερχόταν από νίκη με 8-1 επί της Αρμίνια Μπίλεφελντ.

Όπως ήταν φυσικό, κάθε εκτός έδρας ταξίδι του Ολυμπιακού συνοδευόταν με φόβο. Το διπλό δεν ερχόταν και το άγχος όλο και αυξανόταν. Εκείνο το βράδυ η κατάρα έσπασε!

Ο Τάκης Λεμονής παρέταξε τον Ολυμπιακό στο «Βέζερστάντιον» με τους: Νικοπολίδη, Τοροσίδη (86’ Πάντος), Μπράβο, Ντομί (19’ Σέζαρ), Άντζα, Πατσατζόγλου, Λεντέσμα, Στολτίδη, Γκαλέτι (72’ Κοβάσεβιτς), Τζόρτζεβιτς, Λούα Λούα.

Από την άλλη, ο Τομας Σάαφ, κατέβασε τη Βέρντερ με τους: Φάντερ, Πασάνεν, Νάλντο, Φριτς (63’ Μπορόφσκι), Ρόσενμπεργκ (76’ Σανόγκο), Ντιέγκο, Τόσιτς, Γένσεν, Φρίνγκς, Αλμέιδα, Μερτεσάκερ.

Τα πράγματα όμως δεν ξεκινούν καλά. Η Βέρντερ στο πρώτο ημίχρονο παρουσιάζεται καλύτερη και στο 32’ προηγείται με τον Ούγκο Αλμέιδα. Οι εφιάλτες επιστρέφουν και τα πράγματα δείχνουν πως η ιστορία απλά θα επαναληφθεί.

Όμως στο δεύτερο ημίχρονο, ο Ολυμπιακός δείχνει πιο ανεβασμένος και με διάθεση να επιτεθεί. Κάτι που έκανε σπάνια στα εκτός έδρας ματς.

Καλύτερος παίκτης σε όλο το β’ μέρος για τον Ολυμπιακό ήταν ο Λουτσιάνο Γκαλέτι, που «όργωνε» όλη τη δεξιά πλευρά. Στο 72’ ο Λεμονής τον αποσύρει βάζοντας στη θέση του τον Κοβάσεβιτς. Όλοι οι φίλοι του Ολυμπιακού που έβλεπαν το ματς εκείνη τη στιγμή δυσανασχέτησαν και δικαιολογημένα. Όμως το παιχνίδι που ήθελε να κάνει ο Έλληνας προπονητής από τον άξονα του βγήκε. Ένα λεπτό μετά, ο Σέρβος φορ σούταρε, ο Φάντερ έχασε τη μπάλα και ο επερχόμενος Στολτίδης την έσπρωξε στα δίχτυα για το 1-1. Κάπου εκεί, πολλοί είπαν πως ο Ολυμπιακός πάει ολοταχώς για το πρώτο του διπλό.

Στο μεταξύ, ο διαιτητής είχε ακυρώσει (σωστά) ακόμη δύο γκολ των «ερυθρόλευκων». Στο 82’ μετά από ένα πλάγιο από τα αριστερά, η μπάλα στρώθηκε στον Πατσατζόγλου (στα πρώτα του ματς μετά την επιστροφή του από τον σοβαρό τραυματισμό που είχε) έξω από την περιοχή και αυτός με έναν ασύλληπτο κεραυνό έστειλε τη μπάλα στη γωνία της εστίας των Γερμανών για το 1-2.

Ωστόσο ακόμη και τότε ένα άγχος υπήρχε. Γιατί ο Ολυμπιακός ήταν μπροστά αλλά στο γκολ και πολλές φορές στο παρελθόν την πάθαινε στο τέλος. Αυτό δεν έμελλε να συμβεί και πάλι. Στο 87’ ο Ραούλ Μπράβο έκανε μια προσπάθεια, την οποία ο Φάντερ αποσόβησε και πάλι όμως με αστάθεια. Ο Κοβάσεβιτς ήταν εκεί κοντά και ένα άγγιγμα αρκούσε. Η μπάλα στα δίχτυα και 1-3!

Πλέον η «κατάρα» είχε φύγει μια για πάντα. Από εκείνο το σημείο και μετά, ο Ολυμπιακός κοίταζε κάθε αντίπαλό του στα μάτια στα εκτός έδρας παιχνίδια. Την ίδια χρονιά, ακολούθησε ακόμα ένα διπλό, αυτό στη Ρώμη με 1-2 επί της Λάτσιο που τελικά έφερε την πρόκριση στους «16».

Τα επόμενα χρόνια ήρθαν και άλλα διπλά. Το 0-1 στη Μασσαλία επί της Μαρσέιγ τη σεζόν 2011-12, το 1-2 επί της Μονπελιέ το 2012-13 (με τις προκρίσεις στους «16» να χάνονται στο τέλος), το 0-3 επί της Άντερλεχτ το 2013 και τα δύο ακόμη διπλά του 2015. Το τεράστιο 2-3 επί της Άρσεναλ και το 0-1 επί της Ντιναμό Ζάγκρεμπ.

Εκείνη η νίκη όμως στη Βρέμη ήταν η πιο κομβική. Η πρώτη και αυτή που άλλαξε την ιστορία και την εικόνα του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτή που οι φίλαθλοί του θα θυμούνται για πάντα.

Η πρώτη φορά των ομάδων στους ομίλους

Στους ομίλους του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ, η Λειψία και η Καραμπάγκ θα συμμετάσχουν για πρώτη φορά. Μάλιστα, πρόκειται και για την πρώτη ομάδα από το Αζερμπαϊτζάν που θα παίξει στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση.

Το goalkaisentra, έψαξε και βρήκε την πρώτη φορά που έπαιξαν όλες οι ομάδες που συμμετείχαν.

Με το ξεκίνημα του Τσάμπιονς Λιγκ, τη σεζόν 1992-93 και την εισαγωγή της φάσης των ομίλων, συνολικά έχουν παίξει σε αυτούς 137 ομάδες από 32 χώρες. Τη μερίδα του λέοντος έχει η Ισπανία που από το 1993 συμμετέχει ανελλιπώς και έχει στείλει συνολικά 13 διαφορετικές ομάδες.

Τις 2 πρώτες χρονιές, δηλαδή το 1992-93 και το 1993-94, οι όμιλοι ήταν 2 με 8 ομάδες στο σύνολο και γίνονταν μετά τη 2η νοκ άουτ φάση. Αντικατέστησαν τους προημιτελικούς δηλαδή. Από τότε, «μεταφέρθηκαν» στην αρχή της διοργάνωσης. Από το 1994-95 μέχρι το 1996-97 ήταν 4 όμιλοι με συνολικά 16 ομάδες. Τις δύο επόμενες χρονιές, 1997-98 και 1998-99 είχαμε 6 ομίλους με 24 ομάδες, ενώ από το 1999-2000 έως και σήμερα, υπάρχουν 8 όμιλοι με 32 ομάδες. Δεν μετρήθηκαν οι ομάδες της σεζόν 1991-92, όταν και εισήχθησαν για πρώτη φορά οι όμιλοι, καθώς η διοργάνωση ήταν ακόμη Κύπελλο Πρωταθλητριών. Οι χώρες επίσης παρουσιάζονται με χρονική σειρά που έστειλαν για πρώτη φορά ομάδα.

Οπότε, κάθε ομάδα συμμετείχε για πρώτη φορά:

Ιταλία (9 ομάδες)

Μίλαν 1992-93

Γιουβέντους 1995-96

Πάρμα 1997-98

Ίντερ 1998-99

Φιορεντίνα 1999-2000

Λάτσιο 1999-2000

Ρόμα 2001-02

Ουντινέζε 2005-06

Νάπολι 2011-12

Γαλλία (10 ομάδες)

Μαρσέιγ 1992-93

Μονακό 1993-94

Παρί Σεν Ζερμέν 1994-95

Ναντ 1995-96

Οσέρ 1996-97

Λανς 1998-99

Μπορντό 1999-2000

Λυών 2000-01

Λιλ 2001-02

Μονπελιέ 2012-13

Πορτογαλία (5 ομάδες)

Πόρτο 1992-93

Μπενφίκα 1994-95

Σπόρτινγκ Λισαβόνας 1997-98

Μποαβίστα 1999-2000

Μπράγκα 2010-11

Βέλγιο (6 ομάδες)

Μπριζ 1992-93

Άντερλεχτ 1993-94

Λιρς 1997-98

Γκενγκ 2002-03

Σταντάρ Λιέγης 2009-10

Γάνδη 2015-16

Ολλανδία (7 ομάδες)

Αϊντχόφεν 1992-93

Άγιαξ 1994-95

Φέγενορντ 1996-97

Βίλεμ ΙΙ 1999-2000

Χέρενφεν 2000-01

Άλκμααρ 2009-10

Τβέντε 2010-11

Σουηδία (4 ομάδες)

Γκέτεμποργκ 1992-93

ΑΙΚ Στοκχόλμης 1999-2000

Χέλσινγκμποργκ 2000-01

Μάλμε 2014-15

Σκωτία (2 ομάδες)

Ρέιντζερς 1992-93

Σέλτικ 2001-02

Ρωσία (6 ομάδες)

ΤΣΣΚΑ Μόσχας 1992-93

Σπαρτάκ Μόσχας 1993-94

Λοκομοτίβ Μόσχας 2001-02

Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης 2008-09

Ρούμπιν Καζάν 2009-10

Ροστόβ 2016-17

Ισπανία (13 ομάδες)

Μπαρτσελόνα 1993-94

Ρεάλ Μαδρίτης 1995-96

Ατλέτικο Μαδρίτης 1996-97

Αθλέτικ Μπιλμπάο 1998-99

Βαλένθια 1999-2000

Λα Κορούνια 2000-01

Μαγιόρκα 2001-02

Θέλτα 2003-04

Σοσοεδάδ 2003-04

Μπέτις 2005-06

Βιγιαρεάλ 2006-07

Σεβίλλη 2007-08

Μάλαγα 2012-13

Γερμανία (12 ομάδες)

Βέρντερ Βρέμης 1993-94

Μπάγερν Μονάχου 1994-95

Μπορούσια Ντόρτμουντ 1995-96

Λεβερκούζεν 1997-98

Καϊζερσλάουτερν 1998-99

Χέρτα Βερολίνου 1999-2000

Αμβούργο 2000-01

Σάλκε 2001-02

Στουτγάρδη 2003-04

Βόλφσμπουργκ 2009-10

Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ 2015-16

Λειψία 2017-18

Τουρκία (5 ομάδες)

Γαλατασαράι 1993-94

Φενέρμπαχτσε 1996-97

Μπεσίκτας 1997-98

Μπούρσασπορ 2010-11

Τράμπζονσπορ 2011-12

Αγγλία (10 ομάδες)

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 1994-95

Μπλάκμπερν 1995-96

Νιούκαστλ 1997-98

Άρσεναλ 1998-99

Τσέλσι 1999-2000

Λιντς 2000-01

Λίβερπουλ 2001-02

Τότεναμ 2010-11

Μάντσεστερ Σίτι 2011-12

Λέστερ 2015-16

Αυστρία (4 ομάδες)

Σάλτσμπουργκ 1994-95

Ραπίντ Βιέννης 1996-97

Στουρμ Γκρατς 1998-99

Αούστρια Βιέννης 2013-14

Ελλάδα (3 ομάδες)

ΑΕΚ 1994-95

Παναθηναϊκός 1995-96

Ολυμπιακός 1997-98

Ρουμανία (4 ομάδες)

Στεάουα Βουκουρεστίου 1994-95

Κλουζ 2008-09

Ουνιρέα 2009-10

Οτελούλ 2011-12

Κροατία (2 ομάδες)

Χάιντουκ Σπλιτ 1994-95

Ντιναμό Ζάγκρεμπ 1998-99

Ουκρανία (2 ομάδες)

Ντιναμό Κιέβου 1994-95

Σαχτάρ Ντόνετσκ 2000-01

Ουγγαρία (2 ομάδες)

Φερεντσβάρος 1995-96

Ντέμπρετσεν 2009-10

Δανία (4 ομάδες)

Άαλμποργκ 1995-96

Μπρόντμπι 1998-99

Κοπεγχάγη 1998-99

Νόρτζελαντ 2012-13

Ελβετία (4 ομάδες)

Γκρασχόπερς 1995-96

Βασιλεία 2002-03

Τουν 2005-06

Ζυρίχη 2009-10

Νορβηγία (2 ομάδες)

Ρόζενμποργκ 1995-96

Μόλντε 1999-2000

Πολωνία (2 ομάδες)

Λέγκια Βαρσοβίας 1995-96

Βίτζεφ Λοτζ 1996-97

Σλοβακία (3 ομάδες)

Κόζιτσε 1997-98

Πετρζάλκα 2005-06

Ζίλινα 2010-11

Τσεχία (3 ομάδες)

Σπάρτα Πράγας 1997-98

Σλάβια Πράγας 2007-08

Βικτόρια Πλζεν 2011-12

Φινλανδία (1 ομάδα)

Ελσίνκι 1998-99

Σλοβενία (1 ομάδα)

Μάριμπορ 1999-2000

Ισραήλ (3 ομάδες)

Μακάμπι Χάιφα 2002-03

Μακάμπι Τελ Αβίβ 2004-05

Χάποελ Τελ Αβίβ 2010-11

Σερβία (1 ομάδα)

Παρτιζάν Βελιγραδίου 2003-04

Βουλγαρία (3 ομάδες)

Λέφσκι Σόφιας 2006-07

Μπάτε Μπορίσοφ 2008-09

Λουντογκόρετς 2014-15

Κύπρος (2 ομάδες)

Ανόρθωση 2008-09

ΑΠΟΕΛ 2009-10

Καζακστάν (1 ομάδα)

Αστάνα 2015-16

Αζερμπαϊτζάν (1 ομάδα)

Καραμπάγκ 2017-18

 

Το πρωτάθλημα αρχίζει

Το πρωτάθλημα ξεκινάει και πάλι! Με νέο χορηγό και ονομασία «Super League Σουρωτή», συνφωνία με το συνδρομητικό κανάλι και νέα διοίκηση στην ΕΠΟ.

Και το goalkaisentra.com παρουσιάζει ένα αφιέρωμα για την πρώτη κατηγορία της Ελλάδας.

Η πρώτη διοργάνωση διεξήχθη το 1906 υπό τον ΣΕΓΑΣ και τον τίτλο κατέκτησε ο Εθνικός Αθηνών, ενώ συμμετείχαν επίσης ο Πανελλήνιος και ο Πειραϊκός Σύνδεσμος. Η διοργάνωση του 1923 διεξήχθη υπό την ΕΠΣΕ (Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ελλάδος). Διεξήχθησαν συνολικά 14 διοργανώσεις, έως το 1923, με τους νικητές να είναι:

1906 Εθνικός Αθηνών
1907 Εθνικός Αθηνών
1908 Γουδή
1909 Πειραϊκός Σύνδεσμος
1910 Γουδή
1911 Παναθηναϊκός
1912 Γουδή
1913 Παναθηναϊκός
1914 Γουδή
1915 Παναθηναϊκός
1916 Γουδή
1917
1918
1919
1920
1921 Παναθηναϊκός
1922 Παναθηναϊκός
1923 Πειραϊκός Σύνδεσμος

Στις 14 Νοεμβρίου 1926 ιδρύθηκε η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, και το 1927-28 διοργανώθηκε το πρώτο ελληνικό πρωτάθλημα. Σε αυτό δεν συμμετείχαν ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ λόγω προστριβών.

Για αρκετά χρόνια, στην αρχή διεξάγονταν τα τοπικά πρωταθλήματα των περιφερειών και στη συνέχεια οι πρώτες ομάδες αγωνίζονταν για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι χρονιές 1931-32, 1932-33, 1934-35 και 1935-36 όταν διεξήχθη υπό μορφή εθνικής κατηγορίας. Οι ομάδες δεν αγωνίσθηκαν στα τοπικά πρωταθλήματα, τα οποία αποτέλεσαν δεύτερο επίπεδο.

Οι νικητές ήταν:

1928 Άρης
1929
1930 Παναθηναϊκός
1931 Ολυμπιακός
1932 Άρης
1933 Ολυμπιακός
1934 Ολυμπιακός
1935
1936 Ολυμπιακός
1937 Ολυμπιακός
1938 Ολυμπιακός
1939 ΑΕΚ
1940 ΑΕΚ
1941
1942
1943
1944
1945
1946 Άρης
1947 Ολυμπιακός
1948 Ολυμπιακός
1949 Παναθηναϊκός
1950
1951 Ολυμπιακός
1952
1953 Παναθηναϊκός
1954 Ολυμπιακός
1955 Ολυμπιακός
1956 Ολυμπιακός
1957 Ολυμπιακός
1958 Ολυμπιακός
1959 Ολυμπιακός

Το 1959 δημιουργήθηκε η Α’ Εθνική, καθώς ήταν απαίτηση της ΟΥΕΦΑ προκειμένου να στέλνει πρόσκληση για τις διοργανώσεις της, ενώ συνέχισε να το διοργανώνει η ΕΠΟ.

Οι πρωταθλητές έως το 1979 ήταν:

1960 Παναθηναϊκός
1961 Παναθηναϊκός
1962 Παναθηναϊκός
1963 ΑΕΚ
1964 Παναθηναϊκός
1965 Παναθηναϊκός
1966 Ολυμπιακός
1967 Ολυμπιακός
1968 ΑΕΚ
1969 Παναθηναϊκός
1970 Παναθηναϊκός
1971 ΑΕΚ
1972 Παναθηναϊκός
1973 Ολυμπιακός
1974 Ολυμπιακός
1975 Ολυμπιακός
1976 ΠΑΟΚ
1977 Παναθηναϊκός
1978 ΑΕΚ
1979 ΑΕΚ

Το καλοκαίρι του 1979 το ελληνικό πρωτάθλημα μπήκε σε επαγγελματική βάση καθώς ιδρύθηκε η Ένωση Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιριών (ΕΠΑΕ), η οποία πλέον διοργάνωνε το πρωτάθλημα έως το 2006, με πρωταθλητές:

1980 Ολυμπιακός
1981 Ολυμπιακός
1982 Ολυμπιακός
1983 Ολυμπιακός
1984 Παναθηναϊκός
1985 ΠΑΟΚ
1986 Παναθηναϊκός
1987 Ολυμπιακός
1988 Λάρισα
1989 ΑΕΚ
1990 Παναθηναϊκός
1991 Παναθηναϊκός
1992 ΑΕΚ
1993 ΑΕΚ
1994 ΑΕΚ
1995 Παναθηναϊκός
1996 Παναθηναϊκός
1997 Ολυμπιακός
1998 Ολυμπιακός
1999 Ολυμπιακός
2000 Ολυμπιακός
2001 Ολυμπιακός
2002 Ολυμπιακός
2003 Ολυμπιακός
2004 Παναθηναϊκός
2005 Ολυμπιακός
2006 Ολυμπιακός

Τη σεζόν 2006-07, ιδρύθηκε η Super League. Ο φορέας που θα διοργάνωνε από εκείνη τη χρονιά μέχρι και σήμερα το πρωτάθλημα. Σε αυτή προσχώρησαν οι ομάδες της ΕΠΑΕ, με πρωταθλητές:

2007 Ολυμπιακός
2008 Ολυμπιακός
2009 Ολυμπιακός
2010 Παναθηναϊκός
2011 Ολυμπιακός
2012 Ολυμπιακός
2013 Ολυμπιακός
2014 Ολυμπιακός
2015 Ολυμπιακός
2016 Ολυμπιακός
2017 Ολυμπιακός

Οι κατακτήσεις (από το 1928 όταν και διοργανώθηκε από την ΕΠΟ):
Ολυμπιακός: 44 (1931, 1933, 1934, 1936, 1937, 1938, 1947, 1948, 1951, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1966, 1967, 1973, 1974, 1975, 1980, 1981, 1982, 1983, 1987, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017)
Παναθηναϊκός: 20 (1930, 1949, 1953, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1969, 1970, 1972, 1977, 1984, 1986, 1990, 1991, 1995, 1996, 2004, 2010)
ΑΕΚ: 11 (1939, 1940, 1963, 1968, 1971, 1978, 1979, 1989, 1992, 1993, 1994)
Άρης: 3 (1928, 1932, 1936)
ΠΑΟΚ: 2 (1976,1985)
Λάρισα: 1 (1988)

Οι ομάδες που έχουν συμμετάσχει στην Α’ Εθνική από το 1959 (και την ίδρυσή της) μέχρι σήμερα είναι 72:

Περιφέρεια Σύνολο Σύλλογοι
Αττική 21 Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Πανιώνιος, Απόλλων Αθηνών, Εθνικός Πειραιώς, Αιγάλεω, Ιωνικός, Προοδευτική, Αθηναϊκός, Βύζας Μεγάρων, Ακράτητος, Εθνικός Αστέρας, Καλλιθέα, Πανελευσινιακός, Χαλκηδόνα, Θρασύβουλος, Ατρόμητος Πειραιά, Α.Ε. Νίκαιας
Μακεδονία (εκτός Θεσσαλονίκης) 11 Πανσερραϊκός, Ηρακλής Σερρών, Δόξα Δράμας, Καβάλα, ΑΕΚ Καβάλας, Φίλιπποι Καβάλας, Πιερικός, Βέροια, Καστοριά, Εδεσσαϊκός, Νάουσα
Θεσσαλονίκη 7 ΠΑΟΚ, Άρης, Ηρακλής, Απόλλων Καλαμαριάς, Θερμαϊκός, Μακεδονικός, Μέγας Αλέξανδρος
Πελοπόννησος 7 Παναχαϊκή, Καλαμάτα, Πανηλειακός, Παναιγιάλειος, Κόρινθος, Αστέρας Τρίπολης, Παναργειακός
Κύπρος 5 Ολυμπιακός Λευκωσίας, Α.Ε. Λεμεσού, ΕΠΑ Λάρνακας, Ομόνοια, ΑΠΟΕΛ
Στερεά 5 Λεβαδειακός, Παναιτωλικός, Χαλκίδα, Ολυμπιακός Χαλκίδας, Λαμία
Θεσσαλία 4 Λάρισα, Ολυμπιακός Βόλου, Τρίκαλα, Νίκη Βόλου
Θράκη 3 Ξάνθη, Πανθρακικός, Ασπίδα Ξάνθης
Κρήτη 3 ΟΦΗ, Εργοτέλης, Πλατανιάς
Νησιά Αιγαίου 3 Ρόδος, Διαγόρας, Καλλονή
Νησιά Ιονίου 2 Α.Ο. Κέρκυρα, Α.Ο.Κ. Κέρκυρα
Ήπειρος 1 ΠΑΣ Γιάννινα

‘Που εσάρωσες τη Σάντος, την ομάδα του Πελέ’

Λίγους μήνες πριν το Μουντιάλ του 1958, ο θρυλικός Βραζιλιάνος δημοσιογράφος Νέλσον Ροντρίγκεζ, έγραφε στην στήλη του εντός της εφημερίδας «Machete Esportiva»: «Ό,τι αποκαλούμε βασιλικό, είναι πάνω απ’ όλα μια κατάσταση ψυχής. Ο Πελέ έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων ποδοσφαιριστών. Νιώθει Βασιλιάς από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Η μεγαλύτερη αρετή του είναι η απόλυτη απρέπεια του. Βάζει τον εαυτό του πάνω απ’ όλους και όλα, καταλήγοντας να ασκεί δέος στην ίδια τη μπάλα, που έρχεται στα πόδια του όπως ένα μικρό σκυλί».

Το κείμενο του Νέλσον Ροντρίγκεζ έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς για πρώτη φορά, ο Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο αποκαλείται όπως θα αποκαλούταν στο υπόλοιπο της ζωής του: Βασιλιάς.

Ο Πελέ ήταν ένας πραγματικός ήρωας στη Βραζιλία προτού ακόμα λάμψει στα γήπεδα της Σουηδίας στο  Παγκόσμιο Κύπελλο του ’58, και φυσικά πριν καν πατήσει τα 18 χρόνια ζωής.

Η Βραζιλία με αυτόν στις τάξεις της παρέα με τους Βαβά, Ντιντί, Ζαγκάλο και φυσικά Γκαρίντσα, θα κυριαρχούσε στην ποδοσφαιρική οικουμένη κατακτώντας δύο Παγκόσμια Κύπελλα, και η ομάδα που αγωνιζόταν, η Σάντος, με αυτόν ηγέτη μιας φουρνιάς ασύγκριτων μπαλαδόρων, θα έστηνε τη δική της δυναστεία στη Λατινική Αμερική.

Συμπαίκτες του «μαύρου διαμαντιού» στην «Πέισε», οι εκρηκτικοί επιθετικοί Κουτίνιο και Πέπε, ο εγκέφαλος στη μεσαία γραμμή Ζίτο και κάτω από τα δοκάρια ο Ζιλμάρ, όλοι διεθνείς και Παγκόσμιοι Πρωταθλητές με τη «σελεσάο», σε μια Σάντος που για μια τριετία ίσως ήταν η κορυφαία ομάδα στον πλανήτη.

 Ο Πελέ και η παρέα του πατούν ελληνικό έδαφος

Την εποχή εκείνη αποτελούσε σύνηθες φαινόμενο σπουδαίες ομάδες κυρίως από τη Νότιο Αμερική, να περιοδεύουν στα ευρωπαϊκά γήπεδα και να διαφημίζουν την αγωνιστική τους αξία μέσω φιλικών αγώνων.

Οι γεμάτες πρεστίζ σήμερα διασυλλογικές διοργανώσεις έκαναν ακόμα τα πρώτα τους βήματα, και διάσημοι σύλλογοι διεξήγαγαν τέτοιου είδους τουρνέ, αποκομίζοντας βεβαίως οικονομικά οφέλη και μετρώντας τις δυνάμεις τους κόντρα σε κορυφαία κλαμπ της Ευρώπης. Πιθανές επιτυχίες θα ανέβαζαν τη φήμη των νικητών και φυσικά το κασέ τους, συνεπώς τα ματς αυτά είχαν αξιοσημείωτο βαθμό σημασίας.

Το καλοκαίρι λοιπόν του 1961, η Σάντος καταφθάνει στα γήπεδα της Γηραιάς  Ηπείρου ώστε να κοντραριστεί μέσα από μια σειρά φιλικών παιχνιδιών με διάφορες ομάδες που θα είχαν το… βαλάντιο να την φιλοξενήσουν. Κάπου εκεί, μπαίνουν κι οι τρεις μεγάλοι της χώρας μας.

Τσοντάροντας… κοινώς όλοι από την τσέπη τους, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΑΕΚ, κατάφεραν να κάνουν την Ελλάδα σταθμό της ευρωπαϊκής περιοδείας της Σάντος. Οι Βραζιλιάνοι προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στις 27 Ιουνίου ώστε να δώσουν τρεις αγώνες με το τέως ΠΟΚ.

Περιττό να λεχθεί ότι τα όλα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία κινούνταν γύρω από το νεαρό «Βασιλιά» και τους συμπαίκτες του, οι οποίοι εμφανίζονταν καταιγιστικοί ενάντια στους αντιπάλους τους.

Πριν έρθουν στην Ελλάδα, ο Πελέ και η συμμορία του είχαν περάσει… αέρας από Ελβετία, Γαλλία, και είχαν ισοπεδώσει τη Μπενφίκα του Εουσέμπιο (θα το ξαναέκαναν στο Διηπειρωτικό του ’62), τη Ρόμα, την πρωταθλήτρια Ιταλίας Γιουβέντους του Ομάρ Σίβορι και την εκκολαπτόμενη “Grande Inter” του Ελένιο Ερέρα.

Στη χώρα μας, άπαντες ανέμεναν να θαυμάσουν τους  Βραζιλιάνους σταρ της εποχής. Συμφωνήθηκε τα τρία φιλικά να δοθούν στο «Απόστολος Νικολαϊδης», εξάλλου ήταν το πιο σύγχρονο γήπεδο τότε, με την ΑΕΚ να είναι η πρώτη που θα αντιμετώπιζε εν Ελλάδι η αήττητη στην περιοδεία της, Σάντος.

Οι «κιτρινόμαυροι» ηττήθηκαν εύκολα με 3-0 από την «Πέισε», με τους «δαίμονες» Κουτίνιο και Πελέ να βρίσκουν δίχτυα, και τους Βραζιλιάνους να ρίχνουν κατά πολύ το ρυθμό στο δεύτερο ημίχρονο. Μια από τα ίδια και  στο ματς κόντρα τον Παναθηναϊκό, με τους «πράσινους» όμως να εκμεταλλεύονται τη ραθυμία της Σάντος στο δεύτερο μέρος μειώνοντας από 3-0 σε 3-2, κερδίζοντας τις εντυπώσεις.

 Η Λεωφόρος στα κόκκινα

Εκείνη την περίοδο ο Ολυμπιακός πέρναγε μια μεταβατική περίοδο. Η δυναστεία των έξι συνεχόμενων πρωταθλημάτων και των τεσσάρων νταμπλ από το 1954 έως το 1959, είχε λάβει τέλος, και ο αιώνιος αντίπαλος Παναθηναϊκός είχε βάλει τα θεμέλια για μια δική του κυριαρχία, κατακτώντας τα 2 πρώτα πρωταθλήματα της τότε ονομασθείσας Α’ Εθνικής.

Το βράδυ της 4 Ιουλίου 1961, οι 25.000 «ερυθρόλευκοι» φίλαθλοι που βρέθηκαν στις κερκίδες του «Απόστολος Νικολαϊδης» για να παρακολουθήσουν το φιλικό Ολυμπιακός-Σάντος, δημιούργησαν μια εντελώς ασυνήθιστη εικόνα για το αθηναϊκό γήπεδο.

Οι Πειραιώτες μπήκαν δυνατά και παρά τον τραυματισμό του Θανάση Μπέμπη στα πρώτα λεπτά, προηγήθηκαν μόλις στο 10’ όταν ο Ποσειδώνας σκόραρε με δυνατό σουτ ύστερα από ασίστ του Σιδέρη. Στις εξέδρες της Λεωφόρου πανικός. Μέχρι και καπνογόνο έπεσε στο χορτάρι, καταστάσεις πρωτόφαντες για την εποχή.

Ο Σάββας Θεοδωρίδης κράτησε το μηδέν σε σουτ Ζίτο, και δυο λεπτά πριν τη λήξη δημιουργείται πάταγος: ο αντικαταστάτης του τραυματία Μπέμπη, Τάσος Σουρούνης, έπιασε μια βολίδα από τα 25 μέτρα «καρφώνοντας» για δεύτερη φορά τη μπάλα στο πλεκτό του Λαέρτσιο.

Κολλημένος στο σβέρκο του Πελέ

Η Σάντος δείχνει έξω από τα νερά της. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το μεγάλο της ατού, η συνεργασία Κουτίνιο και Πελέ έχει απενεργοποιηθεί χάρη στο δυναμικό μαν-του-μαν του Στεφανάκου στον πρώτο και κυρίως, του Κώστα Πολυχρονίου στο «μαύρο διαμάντι».

Ο μέσος των Πειραιωτών είχε πιάσει παραμονές του αγώνα τον προπονητή Τζίνα Σιμονόσφσκι και του ζήτησε να αναλάβει προσωπικά το μαρκάρισμα του Πελέ. Είχε  παρατηρήσει ότι ο εκάστοτε αντίπαλος του Βραζιλιάνου άσσου δεν έπρεπε να τον αφήνει να φέρει τη μπάλα μπροστά του διότι στο κατά μέτωπο παιχνίδι ο «Βασιλιάς» ήταν άφθαστος.

H Σάντος λοιπόν ήταν εκτός ρυθμού, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο αναμενόταν η σθεναρή απάντησή της. Στο 50ό λεπτό οι Βραζιλιάνοι μείωσαν, όταν από φάουλ του Ζίτο η μπάλα άλλαξε πορεία αφού βρήκε στο Μίμη Στεφανάκο και ξεγέλασε το Θεοδωρίδη.

Ο εκνευρισμός των παικτών της Σάντος αποτυπώθηκε στο πολύ σκληρό φάουλ του Σορμάνι στο Μπάμπη Κοτρίδη και την αποβολή του Κουτίνιο που μπήκε στον καυγά μεταξύ των τελευταίων. Στο 75’ ο «Φόντακας» Γιώργος Σιδέρης είχε μεγάλη ευκαιρία για το 3-1 αλλά η μπάλα προσέκρουσε στο δοκάρι.

Στα τελευταία λεπτά η βραζιλιάνικη ομάδα πίεσε αλλά δεν κατάφερε να ισοφαρίσει, και ο σπουδαίος αγώνας έληξε, ο Ολυμπιακός έσπασε το αήττητο της Σάντος με τη νίκη του να στέλνει χιλιάδες κόσμο στο Πασαλιμάνι για πανηγύρια.

Εκεί δεν θα βρισκόταν ο φίλαθλος Νικόλαος Καλούδης, καθώς η καρδιά του δεν άντεξε τη συγκίνηση κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και υπέστη καρδιακή προσβολή, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο γήπεδο της Λεωφόρου.

«Ολυμπιακέ μεγάλε…»

Η αποθέωση για την ομάδα του Πειραιά την επόμενη μέρα ήταν άκρως αναμενόμενη και τα θριαμβευτικά σχόλια έδιναν κι έπαιρναν στον ελληνικό Τύπο.

 

 

Η νίκη πανηγυρίστηκε δεόντως και πέρασε στην αθανασία όταν έγινε αμέσως τραγούδι από τον αείμνηστο ρεμπέτη Στράτο Παγιουμτζή και τον Μαρίνο Γαβριήλ, και οι στοίχοι «Ολυμπιακέ μεγάλε, Ολυμπιακέ Τρανέ, που εσάρωσες τη Σάντος, την ομάδα του Πελέ» ακουγόταν νύχτα μέρα στο μεγάλο λιμάνι, και να αποτελούν έμπνευση για το μελλοντικό ύμνο των «ερυθρολεύκων».

Η επιστροφή του Βασιλιά

Ο Πελέ ήρθε ξανά στην Ελλάδα, το Μάιο του 2005 όντας επίτιμος προσκεκλημένος της PUMA και του Ολυμπιακού ώστε να προωθήσει την καμπάνια του ελληνικού συλλόγου για τα μέλη. Έκανε τη βόλτα του στο «Καραϊσκάκης», υπέγραψε αυτόγραφα και συναντήθηκε μετά από τεσσερισήμισι δεκαετίες με τους παλιούς του αντιπάλους από εκείνο το φιλικό.

«Είμαι πολύ χαρούμενος που έρχομαι ξανά σε μια χώρα που αγαπάει τόσο πολύ το ποδόσφαιρο. Είναι επίσης συγκινητικό που βρίσκομαι ξανά μετά από 44 χρόνια με παίκτες που είχα παίξει στο φιλικό με τον Ολυμπιακό», είπε ο Βραζιλιάνος, ενώ δεν έλειψαν και τα πειράγματα από μέρους του προς τον Κώστα Πολυχρονίου για τον… τρόπο που τον είχε αντιμετωπίσει στο ματς!

 

Βέβαια, οι εμπορικοί λόγοι του ερχομού του στην Ελλάδα, επέβαλλαν η… εξοχότητά του να αμείβεται με 15.000 ευρώ για κάθε ώρα που βρισκόταν στο έδαφος της χώρας μας, με αποτέλεσμα να επιβεβαιωθούν για μια ακόμη φορά τα λόγια του Εντουάρδο Γκαλεάνο:

«Όσοι είχαμε την τύχη να τον δούμε να παίζει δεχτήκαμε δωρεές σπάνιας ομορφιάς. Έξω από τα γήπεδα ποτέ δε χάρισε έστω κι ένα λεπτό δημοσιότητας και ποτέ δεν έβγαλε έστω κι ένα νόμισμα από το πορτοφόλι του». Φευ…

Ο τελικός είχε τη δική του ιστορία

Έφτασε η ώρα και για τον φετινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και παρακάτω παρουσιάζονται οι προηγούμενοι 61 τελικοί.

13/6/1956 (Παρίσι-Παρκ Ντε Πρενς) Ρεάλ Μαδρίτης-Σταντ ντε Ρεμς  4-3

14′ Ντι Στέφανο, 30′, 79′ Ριάλ, 67′ Μαρκίτος – 6′ Λεμπλόν, 10′ Ταμπλέν, 62′

Ο πρώτος τελικός στην ιστορία της διοργάνωσης. Στο Παρίσι, οι Γάλλοι προηγήθηκαν με 2-0 και 3-2, ωστόσο οι Ισπανοί έχοντας σε μεγάλη μέρα τον Έκτορ Ριάλ, κατακτούν το πρώτο τρόπαιο. Ο τελικός μάλιστα δεν μεταδόθηκε στην Ισπανία, καθώς δεν είχε φτάσει ακόμη η τηλεόραση στη χώρα.

1956

30/5/1957 (Μαδρίτη-Σαντιάγκο Μπερναμπέου) Ρεάλ Μαδρίτης-Φιορεντίνα  2-0

70′ Ντι Στέφανο, 76′ Χέντο

Μόνο για εκείνη τη διοργάνωση υπήρξε κανονισμός που ήθελε τον τελικό να διεξάγεται στην έδρα της προηγούμενης πρωταθλήτριας. Αυτό όμως έπαψε τότε κιόλας, καθώς η Ρεάλ Μαδρίτης έφτασε στον δεύτερο συνεχόμενο τελικό και συνάμα κατέκτησε το δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών της.

28/5/1958 (Βρυξέλλες-Χέιζελ) Ρεάλ Μαδρίτης-Μίλαν  3-2

74′ Ντι Στέφανο, 79′ Ριάλ, 107′ Χέντο – 69′ Σκιαφίνο, 78′ Γκρίγιο

Ο πρώτος τελικός που κρίθηκε στην παράταση. Στον ημιτελικό η Μίλαν απέκλεισε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που λίγο καιρό πριν είχε «ξεκληριστεί» στην αεροπορική τραγωδία του Μονάχου. Επιπλέον, την ημέρα διεξαγωγής του τελικού, στις Βρυξέλλες λάμβανε χώρα και η Παγκόσμια Έκθεση και η πόλη πλημμύρισε από κόσμο.

3/6/1959 (Στουτγκάρδη-Νέκαρσταντιον) Ρεάλ Μαδρίτης-Σταντ ντε Ρεμς  2-0 

2′ Ματέος, 47′ Ντι Στέφανο

Ένα «ριμέικ» του πρώτου τελικού με τη Ρεάλ να κατακτά και πάλι το τρόπαιο.

18/5/1960 (Γλασκώβη-Χάμπντεν Παρκ) Ρεάλ Μαδρίτης-Άιντραχτ Φρανκφούρτης  7-3

26′, 29′, 75′ Ντι Στέφανο, 45′, 56’πεν., 59′, 70′ Πούσκας – 10′ Κρες, 64′, 72′ Στάιν

Ο πιο παραγωγικός τελικός μέχρι και σήμερα, και ταυτόχρονα αυτός με την μεγαλύτερη προσέλευση καθώς στο γήπεδο βρέθηκαν 127.621 άνθρωποι. Οι σκωτσέζοι, στην πλειοψηφία τους, υποστήριζαν τη Ρεάλ Μαδρίτης, καθώς στον ημιτελικό η Άιντραχτ είχε αποκλείσει τη Ρέιντζερς.

31/5/1961 (Βέρνη-Βάνκντορφ) Μπενφίκα-Μπαρτσελόνα  3-2

30′ Άγκουας, 32′ αυτ. Τζινσάνα, 55′ Κολούνα – 20′ Κότσιτς, 75′ Τσίμπορ

Η κυριαρχία της Ρεάλ στα πρώτα χρόνια της διοργάνωσης έφτασε στο τέλος της καθώς αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την Μπαρτσελόνα. Επίσης, το Κύπελλο άλλαζε χώρα με επόμενο σταθμό τη Λισαβόνα. Για πρώτη φορά σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών, το γήπεδο δεν είχε γεμίσει.

1961

2/5/1962 (Άμστερνταμ-Ολυμπιακό Στάδιο) Μπενφίκα-Ρεάλ Μαδρίτης  5-3

25′ Άγκουας, 34′ Καβέμ, 51′ Κολούνα, 63′, 68′ Εουσέμπιο – 17′, 25′, 38′ Πούσκας

Η Μπενφίκα κατέκτησε το δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών ενώ ήταν η πρώτη κάτοχος που εμφανιζόταν ως αουτσάιντερ πριν τον τελικό. Ο θρύλος λέει ότι ο προπονητής Μπέλα Γκούτμαν φέυγοντας εκείνο το καλοκαίρι από τη Λισαβόνα «καταράστηκε» την ομάδα να μην κατακτήσει ξανά το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Κάτι που μέχρι σήμερα καλά κρατεί…

22/5/1963 (Λονδίνο-Γουέμπλεϊ) Μίλαν-Μπενφίκα  2-1 

58′, 70′ Αλταφίνι – 19′ Εουσέμπιο

Η πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού μέχρι τότε που δεν υπήρξε στον τελικό ομάδα από την Ισπανία. Αρχηγός της Μίλαν ήταν ο Τσέζαρε Μαλντίνι, αρχηγός του Πάολο οι οποίοι αποτέλεσαν το πρώτο δίδυμο πατέρα και γιού που σηκώνουν ως αρχηγοί το τρόπαιο.

1963

275/1964 (Βιέννη-Πράτερ) Ίντερ-Ρεάλ Μαδρίτης  3-1  

43′, 76′ Ματσόλα, 61′ Μίλανι – 70′ Φέλο

Η Ίντερ εισάγοντας και εφαρμόζοντας το «κατενάτσιο» κατέκτησε το τρόπαιο και μάλιστα έγινε η πρώτη που το κατάφερε χωρίς να χάσει ούτε ένα παιχνίδι. Το ματς αυτό ήταν το τελευταίο του Αλφρέδο Ντι Στέφανο στη Ρεάλ Μαδρίτης.

27/5/1965 (Μιλάνο-Σαν Σίρο) Ίντερ-Μπενφίκα  1-0  

42′ Ζαΐρ

Μετά από πιέσεις των Ιταλών, η ΟΥΕΦΑ επανέφερε μόνο για εκείνη τη χρονιά τον κανονισμό που ήθελε τον τελικό να διεξάγεται στην έδρα της περσινής νικήτριας. Η Μπενφίκα από την άλλη, προσπάθησε μάταια μέχρι και την τελευταία στιγμή να αλλάξει την έδρα του τελικού, ο οποίος διεξήχθη υπό καταρρακτώδη βροχή και σε λασπωμένο τερέν.

1965

11/5/1966 (Βρυξέλλες-Χέιζελ) Ρεάλ Μαδρίτης-Παρτιζάν Βελιγραδίου  2-1 

70′ Αμάνθιο, 75′ Σερένα – 55′ Βάσοβιτς

Τελευταία παράσταση εκείνης της Ρεάλ Μαδρίτης πριν την «ξηρασία» 32 χρόνων, με τον Φρανσίσκο Χέντο να είναι παρών και στα 6. Εκείνη τη χρονιά, η Ρεάλ κατέκτησε το τρόπαιο με αμιγώς ισπανική ομάδα, ενώ για πρώτη φορά συμμετείχε σύλλογος της Ανατολικής Ευρώπης.

Real Madrid celebrate with the European Cup in 1959

25/5/1967 (Λισσαβώνα-Στάδιο Νασιονάλ) Σέλτικ-Ίντερ  2-1  

63′ Γκέμελ, 85′ Τσάλμερς – 8′ πεν. Ματσόλα

Η Σέλτικ έγινε η πρώτη βρετανική ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών με όλουε τους παίκτες (πλην του Ρόμπερτ Λένοξ) να έχουν γεννηθεί στη Γλασκώβη ή στα περίχωρα.

1967

29/5/1968 (Λονδίνο-Γουέμπλεϊ) Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπενφίκα  4-1

55′, 100′ Τσάρλτον, 97′ Μπεστ, 98′ Κιντ – 80′ Γκράσα

Δέκα χρόνια μετά την αεροπορική τραγωδία του Μονάχου, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατακτά την κορυφή της Ευρώπης, με τον Σερ Ματ Μπάσμπι να φτάνει σε έναν προσωπικό θρίαμβο, μαζί με τον Μπόμπι Τσάρλτον και τον Μπιλ Φουλκς, μαζί με τους οποίους είχαν σωθεί από θαύμα.

1968

28/5/1969 (Μαδρίτη-Σαντιάγκο Μπερναμπέου) Μίλαν-Άγιαξ  4-1

7′, 40′, 75′ Πράτι, 66′ Σορμάνι – 60′ πεν. Βάσοβιτς

Πρώτη εμφάνιση του Άγιαξ δύο χρόνια πριν σαρώσει τα πάντα. Η Μίλαν του Νερέο Ρόκο έφτασε στην κατάκτηση βασιζόμενη κυρίως στο αμυντικό παιχνίδι με αντεπιθέσεις.

6/5/1970 (Μιλάνο-Σαν Σίρο) Φέγενορντ-Σέλτικ  2-1

31′ Ισραελ, 117′ Κίντβαλ – 29′ Γκέμελ

Η Φέγενορντ έγινε η πρώτη ολλανδική ομάδα που κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών με τον μεγάλο Ερνστ Χάπελ στον πάγκο.

2/6/1971 (Λονδίνο-Γουέμπλεϊ) Άγιαξ-Παναθηναϊκός  2-0

5′ Φαν Ντάικ, 87′ Χάαν

Για πρώτη φορά, ελληνικός σύλλογος φτάνει ένα βήμα από την κορυφή της Ευρώπης. Ο Παναθηναϊκός άγγιξε το θαύμα, ωστόσο το «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» του Ρίνους Μίχελς ξεκινούσε μια νέα ευρωπαϊκή δυναστεία. Οι παίκτες των «πρασίνων» φάνηκαν ιδιαίτερα ενοχλημένοι από τις πολλές ντρίμπλες του Γιόχαν Κρόιφ, ωστόσο η ανωτερότητα του «Αίαντα» ήταν εμφανής. Ο Βέλιμπορ Βάσοβιτς, έγινε ο πρώτος ξένος αρχηγός που σηκώνει το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Το 2000, οι δύο ομάδες (με τους παίκτες παλαίμαχους πλέον)   αγωνίστηκαν σε φιλικό αγώνα και ο Παναθηναϊκός πήρε τη νίκη.

1971

31/5/1972 (Ρότερνταμ-Ντε Κάιπ) Άγιαξ-Ίντερ  2-0

47′, 76′ Κρόιφ

Δεύτερο συνεχόμενο τρόπαιο για τον Άγιαξ και μάλιστα μέσα στην Ολλανδία καθώς ο τελικός έγινε στο γήπεδο της «αιώνιας αντιπάλου» του, Φέγενορντ.

30/5/1973 (Βελιγράδι-Μαρακανά) Άγιαξ-Γιουβέντους  1-0

5′ Ρεπ

Για τρίτη συνεχή χρονιά πρωταθλητής Ευρώπης ο Άγιαξ, αυτή τη φορά με αρχηγό τον Γιόχαν Κρόιφ.

1973

15 & 17/5/1974(Βρυξέλλες-Χέιζελ) Μπάγερν Μονάχου-Ατλέτικο Μαδρίτης  1-1  4-0

120′ Σβάρτσενμπεκ – 114′ Αραγονές

28, 82′ Χένες, 56′, 69′ Μίλερ

Ο μοναδικός τελικός που χρειάστηκε επαναληπτικό. Η Ατλέτικο προηγήθηκε στην παράταση του πρώτου αγώνα, ωστόσο η Μπάγερν ισοφάρισε με ένα μακρινό σουτ στη λήξη. Δύο ημέρες αργότερα, οι «Βαυαροί» επικράτησαν 4-0, με την Ατλέτικο ωστόσο να έχει έντονα παράπονα από τη διαιτησία.

1974

28/5/1975 (Παρίσι-Παρκ Ντε Πρενς) Μπάγερν Μονάχου-Λιντς  2-0

71′ Ροτ, 83′ Μίλερ

Με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων της διοργάνωσης, ο τελικός έγινε στο Παρίσι. Ωστόσο, οι άγγλοι χούλιγκαν έκαναν την εμφάνισή τους αμαυρώνοντας τον τελικό. Αγωνιστικά, η Μπάγερν δεν ήταν τόσο καλή και χρειάστηκε την βοήθεια της τύχης αλλά και του διαιτητή για να πάρει το τρόπαιο.

12/5/1976 (Γλασκώβη-Χάμπντεν Παρκ) Μπάγερν Μονάχου-Σεντ Ετιέν  1-0  

57′ Ροτ

Μετά την τριετία του Άγιαξ, ακολούθησε ανάλογη της Μπάγερν Μονάχου. Με τη διαφορά όμως ότι οι Βαυαροί αμφισβητήθηκαν και για τα τρία τρόπαια, καθώς ο αντίπαλος ήταν ανώτερός τους. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το αυθεντικό τρόπαιο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών πήγε για πάντα στο Μόναχο.

1976

25/5/1977 (Ρώμη-Ολίμπικο)  Λίβερπουλ-Γλάντμπαχ  3-1 

28′ ΜακΝτέρμοτ, 65′ Σμιθ, 83′ πεν. Νιλ – 51′ Σίμονσεν

Μετά τα Κύπελλα ΟΥΕΦΑ του 1973 και 1976 ήρθε η ώρα για τη Λίβερπουλ να κατακτήσει και το Κύπελλο Πρωταθλητριών στο πρώτο από τα πέντε συνολικά και δύο συνεχόμενα τρόπαιά της.

10/5/1978 (Λονδίνο-Γουέμπλεϊ) Λίβερπουλ-Μπριζ  1-0

64′ Νταλγκλίς

Η Λίβερπουλ μέσα στη δεκαετία του ‘70 κατέκτησε δύο Κύπελλα ΟΥΕΦΑ και δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών, επί των ίδιων αντιπάλων. 1973 και 1977 επί της Γκλάντμπαχ, 1976 και 1978 επί της Μπριζ. Με τον Μπομπ Πέισλι στο τιμόνι και τον Κένι Νταλγκλίς «χρυσό» σκόρερ έφτασε για δεύτερη συνεχή χρονιά στην κορυφή της Ευρώπης.

1978

30/5/1979 (Μόναχο-Ολυμπιακό Στάδιο) Νότιγχαμ Φόρεστ-Μάλμε  1-0

45′ Φράνσις

Το 1977 η Νότιγχαμ ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία της Αγγλίας και ένα χρόνο μετά κατέκτησε το πρωτάθλημα. Έπαιξε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών και αφού στον πρώτο γύρο απέκλεισε τη Λίβερπουλ, πήρε τη «σκυτάλη» και στις 30 Μαΐου στο Μόναχο σήκωνε την κούπα. «Μαέστρος» εκείνης της επιτυχίας, ο Μπράιαν Κλαφ, αθυρόστομος αλλά ικανότατος προπονητής.

28/5/1980 (Μαδρίτη-Σαντιάγκο Μπερναμπέου) Νότιγχαμ Φόρεστ-Αμβούργο 1-0

19′ Ρόμπερτσον

Δεύτερο συνεχόμενο τρόπαιο για την ομάδα του Κλαφ, η οποία έγινε η πρώτη (και μοναδική έως σήμερα) που έχει περισσότερους διεθνείς τίτλους παρά εθνικά πρωταθλήματα.

1979

27/5/1981 (Παρίσι-Παρκ Ντε Πρενς) Λίβερπουλ-Ρεάλ Μαδρίτης  1-0 

82′ Άλαν Κένεντι

Μετά τη διετία της Νότιγχαμ, η Λίβερπουλ επιστρέφει νικώντας στον τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης με γκολ του Άλαν Κένεντι.

26/5/1982 (Ρότερνταμ-Ντε Κάιπ) Άστον Βίλα-Μπάγερν Μονάχου  1-0

67′ Γουίδ

Με ήρωα τον αναπληρωματικό τερματοφύλακα Νάιτζελ Σπινκ και σκόρερ τον Πίτερ Γουίδ, η Άστον Βίλα έσπασε όλα τα προγνωστικά και πήρε ένα, μάλλον εκτός λογικής κύπελλο. Ο σκόρερ Πίτερ Γουίδ μάλιστα, είχε φύγει από τη Νότιγχαμ Φόρεστ τη χρονιά που εκείνη κατέκτησε τελικά το πρώτο της Πρωταθλητριών.

1982

25/5/1983 (Αθήνα-Ολυμπιακό Στάδιο) Αμβούργο-Γιουβέντους  1-0  

9′ Μάγκατ

Και πάλι ένας τελικός στον οποίο κερδίζει το αουτσάιντερ. Το Αμβούργο με μια «βολίδα» του Φέλιξ Μάγκατ μόλις στο 9ο λεπτό έβαλε τέλος στο σερί των 6 κατακτήσεων από αγγλικές ομάδες. Προπονητής του Αμβούργου, ο Ερνστ Χάπελ, ο οποίος έγινε ο πρώτος που κατακτά το συγκεκριμένο τρόπαιο με δύο διαφορετικές ομάδες (είχε οδηγήσει και την Μπριζ στον τελικό του 1978).

1983

30/5/1984 (Ρώμη-Ολίμπικο) Λίβερπουλ-Ρόμα  1-1 (4-2 πεν)  

15′ Νιλ – 44′ Προύτσο

Με τον Τζο Φάγκαν πλέον προπονητή, η Λίβερπουλ έφτασε στο τέταρτο Κύπελλο Πρωταθλητριών της ιστορίας της, στον πρώτο τελικό που κρίθηκε στη διαδικασία των πέναλτι. Εκεί ο «ιδιόρρυθμος» γκολκίπερ Μπρους Γκρόμπελαρ, με τα «ζογκλερικά» του, ανάγκασε τους Κόντι και Γκρατσιάνι να αστοχήσουν και το τρόπαιο να καταλήξει και πάλι σε αγγλικά χέρια. Μελανό σημείο, η επίθεση οπαδών της Ρόμα προς εκείνους της Λίβερπουλ, επεισόδια που θεωρήθηκαν από πολλούς ως υπεύθυνα για την «απάντηση» των άγγλων ένα χρόνο μετά στο «Χέιζελ»

29/5/1985 (Βρυξέλλες-Χέιζελ) Γιουβέντους-Λίβερπουλ 1-0  

58′ πεν. Πλατινί

Ο «ματωμένος τελικός», εκεί όπου ο χουλιγκανισμός νίκησε το ποδόσφαιρο. Μία ώρα περίπου πριν τον αγώνα, οπαδοί των δύο ομάδων που βρίσκονται στην κερκίδα «Ζ» και χωρίζονται μόνο με ένα κιγκλίδωμα, αρχίζουν να ανταλλάσουν αντικείμενα. Οι οπαδοί της Λίβερπουλ σπρώχνουν αυτούς της Γιουβέντους με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να οπισθοχωρήσουν προς τις κάτω σειρές, ενώ οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν ελάχιστες. Το χώρισμα με τον αγωνιστικό χώρο υποχωρεί και ο απολογισμός είναι 39 νεκροί (32 ιταλοί, τέσσερις βέλγοι, δύο γάλλοι και ένας ιρλανδός) και 600 τραυματίες. Οι παίκτες ζητούν να μην γίνει ο τελικός, ωστόσο η ΟΥΕΦΑ δεν έχει την ίδια άποψη. Με καθυστέρηση περίπου μιάμισης ώρας, ο τελικός ξεκινάει και η Γιουβέντους κερδίζει το τρόπαιο με ένα πέναλτι… ένα μέτρο έξω από την περιοχή. Μετά τα όσα συνέβησαν, η ευρωπαϊκή ομοσπονδία τιμώρησε με επ’ αόριστον αποκλεισμό όλες τις αγγλικές ομάδες από τις διοργανώσεις της, η οποία στη συνέχεια μειώθηκε στα 5 χρόνια και 6 για τη Λίβερπουλ. Ταυτόχρονα επέβαλλε 10ετή αποκλεισμό από ανάθεση μεγάλων διοργανώσεων στο Βέλγιο.

1985

7/5/1986 (Σεβίλλη) Στεάουα Βουκουρεστίου-Μπαρτσελόνα  0-0 (2-0 πεν)  

Ένα μάλλον αδιάφορο 90λεπτο, εξελίχθηκε σε συναρπαστική διαδικασία στα πέναλτι. Ο τερματοφύλακας της Στεάουα, Χέλμουτ Ντουκαντάμ απέκρουσε και τα τέσσερα πέναλτι που εκτέλεσε η Μπαρτσελόνα δίνοντας για πρώτη φορά το κύπελλο σε ομάδα της ανατολικής Ευρώπης.

1986

27/5/1987 (Βιέννη-Πράτερ) Πόρτο-Μπάγερν Μονάχου  2-1  

78′ Ματζέρ, 80′ Ζουαρί – 25′ Κεγκλ

Η Μπάγερν ήταν το φαβορί, ενώ προηγήθηκε και στο σκορ. Ωστόσο ένα εκπληκτικό τακουνάκι του Ραμπάχ Μαντζέρ έφερε στο 78’ την ισοφάριση, ενώ δύο λεπτά αργότερα ο Ζουαρί σκόραρε και έκανε την Πόρτο δεύτερη ομάδα της Πορτογαλίας, μετά τη Μπενφίκα, πρωταθλήτρια Ευρώπης.

1987

25/5/1988 (Στουτγκάρδη-Νέκαρσταντιον) Αϊντχόφεν-Μπενφίκα  0-0 (6-5 πεν)

Ένας τελικός χωρίς τέρματα, οδηγήθηκε στα πέναλτι και εκεί ο Χανς Φαν Μπρόικελεν αποκρούοντας την εκτέλεση του Μίγκελ Βελόζο έδωσε το τρόπαιο στην Αϊντχόφεν, με προπονητή τον Γκους Χίντιγκ. Μάλιστα, η Αϊντχόφεν έγινε η πρώτη ομάδα που κατακτά το τρόπαιο χωρίς να σημειώσει νίκη από τα προημιτελικά και μετά.

1988

24/5/1989 (Βαρκελώνη-Καμπ Νόου) Μίλαν-Στεάουα Βουκουρεστίου  4-0

18′, 39′ Γκούλιτ, 28′, 47′ Φαν Μπάστεν

Στις αρχές εκείνης της δεκαετίας, η Μίλαν βρέθηκε δύο φορές στη δεύτερη κατηγορία ζώντας την πιο «μαύρη» εποχή της ιστορίας της. Το τέλος της δεκαετίας όμως έμελλε να είναι η πιο «χρυσή» εποχή της. Με αντίπαλο τη Στεάουα Βουκουρεστίου που δεν είχε την προ τριετίας τύχη της, οι Ρούντ Γκούλιτ και Μάρκο Φαν Μπάστεν, σε ένα ποδοσφαιρικό ρεσιτάλ πέτυχαν από δύο γκολ και έδωσαν στη Μίλαν το τρόπαιο. Εκείνη τη μέρα, η ισπανική τηλεόραση είχε απεργία και έτσι ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αναγκάστηκε να φέρει δικές του κάμερες και τεχνικούς για να καλυφθεί το ματς.

23/5/1990 (Βιέννη-Πράτερ) Μίλαν-Μπενφίκα  1-0 

68′ Ράικαρντ

Δεύτερος συνεχόμενος τίτλος για τη Μίλαν με γκολ του Φρανκ Ράικαρντ. Ο Ρουντ Γκούλιτ έκανε τα αδύνατα δυνατά για να παίξει, καθώς στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν ήταν τραυματίας. Επίσης, περίπου χίλιοι φίλοι της Μίλαν πήραν εισιτήρια στην εξέδρα των οπαδών της Μπενφίκα, αλλά ευτυχώς δεν έγιναν επεισόδια.

29/5/1991 (Μπάρι-Σαν Νίκολα) Ερυθρός Αστέρας-Μαρσέιγ 0-0 (5-3 πεν) 

Με τον Λιούμπομιρ Πέτροβιτς στον πάγκο, τον Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς στην άμυνα και τον Στέφαν Στογιάνοβιτς στα δοκάρια, ο Ερυθρός Αστέρας έφτασε στην κατάκτηση της διοργάνωσης με 5-3 στα πέναλτι. Ο προπονητής, Λιούπκο Πέτροβιτς είχε πει πριν τον τελικό «θα κρατήσουμε το 0 στην άμυνα, θα πιάσει ο Στογιάνοβιτς ένα πέναλτι και θα νικήσουμε». Όπως και έγινε, και ενώ τα «τύμπανα» του πολέμου είχαν αρχίσει να ηχούν στη Γιουγκοσλαβία. Μάλιστα, εκείνοι οι παίκτες του Ερυθρού Αστέρα, αντιμετωπίζονται ως εθνικοί ήρωες μέχρι και σήμερα.

1991

20/5/1992 (Λονδίνο-Γουέμπλεϊ) Μπαρτσελόνα-Σαμπντόρια  0-0 (1-0 παρ) 

112′ Κούμαν

Η Μπαρτσελόνα, με προπονητή το Γιόχαν Κρόιφ και φοβερό φάουλ-βολίδα του Ρόναλντ Κούμαν στην παράταση κατέκτησε το πρώτο της τρόπαιο στη διοργάνωση. Μάλιστα, η ομάδα έβγαλε την πορτοκαλί εμφάνιση που χρησιμοποίησε εκείνο το βράδυ και φόρεσε τα «μπλαουγκράνα» για την απονομή.

Soccer - European Cup Final - Barcelona v Sampdoria - Wembley Stadium, London

26/5/1993 (Μόναχο-Ολυμπιακό Στάδιο) Μαρσέιγ-Μίλαν  1-0

43′ Μπολί

Πρώτη διοργάνωση για το Τσάμπιονς Λιγκ και πρώτη (και μοναδική ως σήμερα) κατάκτηση από γαλλική ομάδα. Με μια κεφαλιά του Μπαζίλ Μπολί νίκησε τη Μίλαν στο τελευταίο παιχνίδι αντίστοιχα για Ράιμον Γκέταλς και Μάρκο Φαν Μπάστεν. Η Μαρσέιγ ωστόσο κατηγορήθηκε για στημένους αγώνες στη Γαλλία και τιμωρήθηκε με υποβιβασμό. Η ήττα της Μίλαν, από την άλλη, ήταν η μοναδική της στη διοργάνωση, καθώς για να φτάσει στον τελικό, στα προηγούμενα δέκα παιχνίδια σημείωσε δέκα νίκες.

1993

18/5/1994 (Αθήνα-Ολυμπιακό Στάδιο) Μίλαν-Μπαρτσελόνα  4-0

22′, 45′ Μασάρο, 47′ Σαβίτσεβιτς, 58′ Ντεσαγί

Η Μίλαν ανέτρεψε όλα τα προγνωστικά και κατέκτησε το τρόπαιο στο ΟΑΚΑ πετυχαίνοντας μια επιβλητική νίκη με 4-0.

1994

24/5/1995 (Βιέννη-Πράτερ) Άγιαξ-Μίλαν  1-0

84′ Κλάιφερτ

Τα «τρομερά μωρά» του Λουίς Φαν Χάαλ (ομάδα με μέσο όρο ηλικίας τα 23 χρόνια), επανέφεραν τον Άγιαξ στην κορυφή της Ευρώπης μετά από 22 χρόνια, αλλά για τελευταία φορά μέχρι σήμερα.

1995

22/5/1996 (Ρώμη-Ολίμπικο)  Γιουβέντους-Άγιαξ  1-1 (4-2 πεν)

13′ Ραβανέλι – 41′ Λιτμάνεν

Πρώτο τρόπαιο για τη Γιουβέντους μετά τον τραγικό τελικό του 1985. Η «γηραιά κυρία» επικράτησε με 4-2 στα πέναλτι του Άγιαξ (ο οποίος στα ημιτελικά απέκλεισε τον Παναθηναϊκό).

1996

28/5/1997 (Μόναχο-Ολυμπιακό Στάδιο) Ντόρτμουντ-Γιουβέντους  3-1

29′, 34′ Ρίντλε, 71′ Ρίκεν – 65′ Ντελ Πιέρο

Το εντυπωσιακό γκολ με τακουνάκι του Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο δεν ήταν ικανό να δώσει το δεύτερο συνεχόμενο τρόπαιο στη Γιουβέντους. Δύο γκολ του Ρίντλε και ακόμη ένα από τον Ρίκεν, 16 μόλις δευτερόλεπτα μετά την είσοδό του στον αγώνα έκριναν τον τελικό, ο οποίος σημαδεύτηκε από την άσεμνη χειρονομία του Ντελ Πιέρο προς τους γερμανούς οπαδούς μετά το γκολ του. Στον τελικό, η ΟΥΕΦΑ κάλεσε οκτώ επιζώντες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από το αεροπορικό δυστύχημα του 1958.

1997

20/5/1998 (Άμστερνταμ-Άμστερνταμ Αρένα) Ρεάλ Μαδρίτης-Γιουβέντους  1-0 

66′ Μιγιάτοβιτς

32 χρόνια μετά, η Ρεάλ Μαδρίτης επιστρέφει στην κορυφή της Ευρώπης, με σκόρερ τον Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς και προπονητή τον Γιουπ Χάινκες, ο οποίος αποχώρησε αμέσως μετά. Ήταν η πρώτη χρονιά που το Τσάμπιονς Λιγκ «άνοιγε» και δεν φιλοξενούσε μόνο πρωταθλητές, αλλά πλέον και τους δευτεραθλητές από τα κορυφαία πρωταθλήματα. Και ακολούθησαν στη συνέχεια και άλλες.

1998

26/5/1999 (Βαρκελώνη) Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπάγερν Μονάχου  2-1

90’+ Σέριγχαμ, 90’+ Σόλσκιερ – 6′ Μπάσλερ

Τα πάνω κάτω σε 102 δευτερόλεπτα. Η Μπάγερν προηγείται από το 6ο κιόλας λεπτό με φάουλ του Μπάσλερ και είναι καλύτερη σε όλη σχεδόν τη διάρκεια του αγώνα. Τα 90 λεπτά συμπληρώνονται με τους Βαυαρούς να είναι έτοιμοι για την απονομή, μέχρι που η Γιουνάιτεντ κερδίζει ένα κόρνερ στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων. Ο Μπέκαμ το εκτελεί, Σμάιχελ (που είχε προωθηθεί) και Γιορκ προσπαθούν ανεπιτυχώς να σκοράρουν, ο Γκιγκς από τη γραμμή της περιοχής σε μια απέλπιδα προσπάθεια επιχειρεί ένα σουτ, ο Σέριγχαμ κάνει προβολή και…1-1! Μερικά μόλις δευτερόλεπτα αργότερα, νέο κόρνερ του Μπέκαμ, κεφαλιά του Σέριγχαμ, πλασέ του Σόλσκιερ, η μπάλα στον «ουρανό» της εστίας του Καν, 2-1 για την Μάντσεστερ και όλοι ψάχνουν να καταλάβουν τι έχει συμβεί. Μάλιστα μετά το τέλος του αγώνα, ο διαιτητής Πιερλουίτζι Κολίνα έσπευσε να παρηγορήσει τους παίκτες της Μπάγερν.

1999

24/5/2000 (Παρίσι-Σταντ Ντε Φρανς) Ρεάλ Μαδρίτης-Βαλένθια  3-0 

39′ Μοριέντες, 67′ ΜακΜάναμαν, 75′ Ραούλ

Πρώτος τελικός της νέας χιλιετίας και πρώτος «εμφύλιος» στην ιστορία του θεσμού. Η Ρεάλ Μαδρίτης είχε εύκολο έργο απέναντι στη Βαλένθια την οποία νίκησε με 3-0. Έξι μήνες μετά τον τελικό, η ΟΥΕΦΑ ανακήρυξε τη Ρεάλ Μαδρίτης ωε την καλύτερη ομάδα του 20ου αιώνα.

23/5/2001 (Μιλάνο-Σαν Σίρο) Μπάγερν Μονάχου-Βαλένθια  1-1 (5-4 πεν)  

50′ πεν. Έφενμπεργκ – 3′ πεν. Μεντιέτα

Οι φιναλίστ των δύο προηγούμενων τελικών συναντήθηκαν, με την Μπάγερν Μονάχου να χαμογελά αυτή τη φορά, στον «τελικό των πέναλτι». Συνολικά 17 πέναλτι εκτελέστηκαν εκείνο το βράδυ. Εκ των οποίων 3 στην κανονική διάρκεια – δύο για την Μπάγερν με τον Κανιθάρες να αποκρούει το ένα, και ένα για τη Βαλένθια. Με το 1-1, οι δύο ομάδες οδηγήθηκαν στη «ρώσικη ρουλέτα», εκεί όπου ο Σαντιάγκο Κανιθάρες έπιασε ακόμη ένα πέναλτι και ο Όλιβερ Καν σταμάτησε τρία σουτ των Ισπανών και έδωσε το Κύπελλο στους Βαυαρούς μετά από 25 χρόνια. Ο προπονητής, Ότμαρ Χίτσφελντ γίνεται ο δεύτερος μετά τον Ερνστ Χάπελ που κατακτά το τρόπαιο με δύο διαφορετικές ομάδες.

2001

15/5/2002 (Γλασκώβη-Χάμπντεν Παρκ) Ρεάλ Μαδρίτης-Μπάγερ Λεβερκούζεν  2-1  

9′ Ραούλ, 45′ Ζιντάν – 14′ Λούσιο

Με ένα αριστουργηματικό γκολ του Ζινεντίν Ζιντάν, η Ρεάλ Μαδρίτης νίκησε με 2-1 την πρωτάρα Λεβερκούζεν και κατέκτησε το 9ο Τσάμπιονς Λιγκ της ιστορίας της. Όπως και το 1960, έτσι και το 2002 ο αντίπαλος της Ρεάλ στο Χάμπντεν Παρκ προερχόταν από τη Γερμανία.

28/5/2003 (Μάντσεστερ-Ολντ Τράφορντ) Μίλαν-Γιουβέντους  0-0 (3-2 πεν) 

Σε έναν τελικό-ωδή στο αμυντικό ποδόσφαιρο, Μίλαν και Γιουβέντους αφού πρόσφεραν ένα ομολογουμένως… βαρετό θέαμα, οδήγησαν τον αγώνα στα πέναλτι, εκεί όπου ο Ντίνα αποκρούωντας τις εκτελέσεις των Τρεζεγκέ, Ζαλαγιέτα και Μοντέρο, και ο Σεβτσένκο ευστοχώντας στο τελευταίο πέναλτι, έστειλαν την κούπα στο Μιλάνο. Ταυτόχρονα, ο Κλάρενς Ζέεντορφ έγινε ο πρώτος παίκτης που κατέκτησε το κύπελλο με τρείς διαφορετικές ομάδες.

2003

26/5/2004 (Γκελζενκίρχεν-Αουφσάλκε Αρένα) Πόρτο-Μονακό  3-0 

39′ Αλμπέρτο, 71′ Ντέκο, 75′ Αλενίτσεφ

Ένα χρόνο μετά το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, η Πόρτο του Ζοσέ Μουρίνιο κατακτά και το Τσάμπιονς Λιγκ επί της Μονακό του Άκη Ζήκου, πρώτου έλληνα που αγωνίζεται σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ (πλην των 11 του Παναθηναϊκού το 1971). Λίγες ημέρες πριν, η Πόρτο έχασε το Κύπελλο Πορτογαλίας από τη Μπενφίκα (με γκολ του Τάκη Φύσσα) και μαζί την ευκαιρία για τρεμπλ.

2004

25/5/2005 (Κωνσταντινούπολη-Κεμάλ Ατατούρκ) Λίβερπουλ-Μίλαν  3-3 (3-2 πεν)

1′ Μαλντίνι, 39′, 44′ Κρέσπο – 54′ Τζέραρντ, 56′ Σμίτσερ, 60′ Τσάμπι Αλόνσο

Ο τελικός των τελικών. Στο 1ο λεπτό, η Μίλαν ανοίγει το σκορ με τον Πάολο Μαλντίνι (γρηγορότερο γκολ και γηραιότερος σκόρερ σε τελικό), ενώ μέχρι το 43’ ο Έρναν Κρέσπο έχει δώσει προβάδισμα 3-0 στους ιταλούς. Κάπου εκεί όλα φαίνεται να έχουν τελειώσει. Όμως η Λίβερπουλ έκανε μια απίστευτη υπέρβαση και μέσα σε 6 λεπτά, από το 54’ μέχρι το 60’, Τζέραρντ, Σμίτσερ και Αλόνσο κάνουν το 3-3! Το παιχνίδι οδηγείται στα πέναλτι και ο Γέρζι Ντούντεκ αποκρούοντας τις εκτελέσεις των Πίρλο και Σεβτσένκο, έδωσε μετά από 21 χρόνια το Κύπελλο στη Λίβερπουλ. Εκείνος ο τελικός ήταν ανάμεσα στις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η Λίβερπουλ τερμάτισε 5η εκείνη τη χρονιά και χρειάστηκε «χάρη» της ΟΥΕΦΑ για να αγωνιστή την επόμενη σεζόν στην Ευρώπη.

2005

17/5/2006 (Παρίσι-Σταντ Ντε Φρανς) Μπαρτσελόνα-Άρσεναλ  2-1

76′ Ετό, 81′ Μπελέτι – 37′ Κάμπελ

Δεύτερος τίτλος για την Μπαρτσελόνα από το 1992. Στο Παρίσι, συνέβη η πρώτη αποβολή σε τελικό (ο τερματοφύλακας Γιενς Λέμαν στο 18’), ενώ ο Σαμουέλ Ετό ήταν ο πρώτος Καμερουνέζους που έπαιζε, σκόραρε και κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ.

2006

23/5/2007 (Αθήνα-Ολυμπιακό Στάδιο) Μίλαν-Λίβερπουλ  2-1

45’+, 82′ Ιντζάγκι – 89′ Κάιτ

Δύο χρόνια μετά από εκείνον τον συναρπαστικό τελικό της Κωνσταντινούπολης, Μίλαν και Λίβερπουλ συναντήθηκαν στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας όπου η Μίλαν ήταν αυτή που «χαμογέλασε», και μάλιστα κατέκτησε και πάλι το τρόπαιο όπως και το 1994 στο ΟΑΚΑ.

2007

21/5/2008 (Μόσχα-Λουζνίκι) Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Τσέλσι  1-1 (6-5 πεν)  

26′ Ρονάλντο – 45′ Λάμπαρντ

Πρώτος αγγλικός «εμφύλιος» με την Μάντσεστερ να κατακτά το τρόπαιο μετά το 1999, αυτή τη φορά στα πέναλτι, εκεί όπου ο Τζον Τέρι και Νικολά Ανελκά νικήθηκαν από τον Φαν Ντερ Σαρ.

2008

27/5/2009 (Ρώμη-Ολίμπικο) Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  2-0

10′ Ετό, 70′ Μέσι

Η Μπαρτσελόνα εκείνη τη χρονιά κατέκτησε όλους τους τίτλους που διεκδίκησε: Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Σούπερ Καπ Ισπανίας, Τσάμπιονς Λιγκ, Σούπερ Καπ Ευρώπης, Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, με προπονητή τον παλιό παίκτη της, Πεπ Γκουαρντιόλα.

2009

22/5/2010 (Μαδρίτη-Σαντιάγκο Μπερναμπέου)    Ίντερ-Μπάγερν Μονάχου  2-0

35′, 70′ Μιλίτο

Η Ίντερ του Ζοσέ Μουρίνιο επέστρεψε μετά από 45 χρόνια στην κορυφή της Ευρώπης νικώντας την -κατά πολλούς φαβορί- Μπάγερν Μονάχου

2010

28/5/2011 (Λονδίνο-Γουέμπλεϊ) Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  3-1 

27′ Πέδρο, 54′ Μέσι, 59′ Βίγια – 34′ Ρούνεϊ

Σε μια επανάληψη του προ διετίας τελικού, η Μπαρτσελόνα «έριξε» στο καναβάτσο και πάλι την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επικρατώντας αυτή τη φορά με 3-1.

19/5/2012 (Μόναχο-Φούτμπολ Αρένα) Τσέλσι-Μπάγερν Μονάχου  1-1  (4-3 πεν)

83′ Μίλερ – 88′ Ντρογκμπά

Στην πραγματικότητα πρόκειται για το Αλιάνζ Αρένα, αλλά επειδή η εταιρία αυτή δεν είναι χορηγός της ΟΥΕΦΑ, στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, το γήπεδο ονομάζεται Φούτμπολ Αρένα Μονάχου. Αγωνιστικά, η Μπάγερν Μονάχου παίζοντας στην έδρα της, προηγήθηκε στο 83’ με τον Τόμας Μίλερ και η Τσέλσι ισοφάρισε με πέναλτι του Ντρογκμπά στο 88’. Το ματς πήγε στα πέναλτι, όπου οι Λονδρέζοι  «πάγωσαν» το Μόναχο κατακτώντας την κούπα. Μάλιστα η Τσέλσι την επόμενη χρονιά κατέκτησε και το Γιουρόπα Λιγκ.

2012

25/5/2013 (Λονδίνο-Γουέμπλεϊ) Μπάγερν Μονάχου-Ντόρτμουντ  2-1 

60′ Μάντζουκιτς, 89′ Ρόμπεν – 68′ πέν Γκιουντογκάν

Για πρώτη φορά στην ιστορία, γερμανικός «εμφύλιος». Η Μπάγερν προηγήθηκε με τον Μάντζουκιτς στο 60, ισοφάρισε με πέναλτι για την Ντόρτμουντ ο Γκουντογκάν στο 68’ και ενώ όλοι ετοιμάζονταν για παράταση, ο Αριέν Ρόμπεν στο 89’ έδωσε το 5ο τρόπαιο στους Βαυαρούς.

2013

24/5/2014 (Λισσαβώνα-Ντα Λουζ) Ρεάλ Μαδρίτης-Ατλέτικο Μαδρίτης  1-1  (4-1 παρ) 

90+ Ράμος, 110′ Μπέιλ, 118′ Μαρτσέλο, 120′ πέν Ρονάλντο – 36′ Γοδίν

Το 2014 είχαμε «εμφύλιο» μεταξύ ομάδων από την ίδια πόλη. Η Ατλέτικο του Ντιέγκο Σιμεόνε, προηγήθηκε στο 36’ με τον Γοδίν και μέχρι τις καθυστερήσεις «κρατούσε» το τρόπαιο στα χέρια της. Στο 3ο λεπτό των καθυστερήσεων, όμως, ο Σέρχιο Ράμος ισοφάρισε και έστειλε το ματς στην παράταση. Εκεί, η Ατλέτικο, κουρασμένη πλέον, παραδόθηκε στη Ρεάλ η οποία νίκησε με 4-1. Όπως και το 1974 η Ατλέτικο έχασε το τρόπαιο με γκολ στο τέλος.

2014

6/6/2015 (Βερολίνο-Ολυμπιακό Στάδιο) Μπαρτσελόνα-Γιουβέντους  3-1

4′ Ράκιτιτς, 68′ Σουάρες, 90+ Νεϊμάρ – 55′ Μοράτα

Η Μπαρτσελόνα προηγήθηκε με τον Ράκιτιτς στο 4’ και η Γιουβέντους ισοφάρισε προσωρινά με τον Μοράτα στο 55’. Όμως στο 70’ ο Λουίς Σουάρες (χρησιμοποιώντας το χέρι του) έδωσε προβάδισμα στους «Μπλαουγκράνα» για να ολοκληρώσει το θρίαμβο ο Νεϊμάρ στο 7ο λεπτό των καθυστερήσεων.

2015

28/5/2016 (Μιλάνο-Σαν Σίρο) Ρεάλ Μαδρίτης-Ατλέτικο Μαδρίτης  1-1  (5-3πέν)

15′ Ράμος – 79′ Καράσκο

«Επανάληψη» του τελικού του 2014 είχαμε και το 2016 και μάλιστα με την ίδια κατάληξη, αλλά διαφορετικό τρόπο. Αυτή τη φορά η Ρεάλ προηγήθηκε και η Ατλέτικο ισοφάρισε, ενώ είχε χάσει και πέναλτι. Ο τελικός οδηγήθηκε στα πέναλτι, εκεί όπου ο Κέιλορ Νάβας έπιασε ένα και η «Βασίλισσα» κατέκτησε το τρόπαιο για 11η φορά στην ιστορία της.

Γιάννης Δρόσος

Η κούπα με τα μεγάλα αυτιά

Ακόμη ένας τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ έφτασε. Απόψε Γιουβέντους και Ρεάλ Μαδρίτης θα διεκδικήσουν στο «Μιλένιουμ» του Κάρντιφ το τρόπαιο της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.

Για τη μεν «Γηραιά Κυρία» θα είναι ο 3ος τίτλος της και πρώτος μετά το 1996, ενώ είναι η ομάδα με τις περισσότερες ήττες σε τελικούς. Επιπλέον, είναι ο τίτλος που λείπει από τον αρχηγό της Τζιανλουίτζι Μπουφόν.

Για τη δε «Βασίλισσα» θα είναι ο 12ος τίτλος της, ενώ έχει να ηττηθεί σε τελικό από το 1981. Επίσης, εάν το κατακτήσει θα είναι η πρώτη ομάδα με 2 συνεχόμενα τρόπαια σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ (δηλαδή από το 1993 και μετά).

Πώς ξεκίνησε όμως αυτή η λαμπερή ποδοσφαιρική γιορτή;

Τον Δεκέμβριο του 1954, στα γραφεία της γαλλικής εφημερίδας «L’ Eqipe» ο διευθυντής της, Ζακ Γκοντέ, έχει παραλάβει την ανταπόκριση από την Αγγλία του απεσταλμένου ρεπόρτερ Γκαμπριέλ Ανό. Είχε πάει για να καλύψει τους φιλικούς αγώνες της Γουλβς με την ουγγρική Χόνβεντ και την (τότε) σοβιετική Σπαρτάκ Μόσχας, παραδοσιακές δυνάμεις της εποχής.

Η Γουλβς πέτυχε δύο πολύ σημαντικές νίκες και ο βρετανικός Τύπος είχε σπεύσει να τη χαρακτηρίσει «πρωταθλήτρια Ευρώπης». Ο Ανό στο σχολιασμό του ανέφερε ότι αυτός ο ισχυρισμός είναι εντελώς λάθος, καθώς θα πρέπει η Γουλβς να αγωνιστεί και στις έδρες των αντιπάλων της. Και πέρα από αυτό, υπήρχαν και άλλες ομάδες, όπως η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μίλαν που θα μπορούσαν και εκείνες να χαρακτηριστούν ως ευρωπαϊκές πρωταθλήτριες.

Στην τελευταία παράγραφο του κειμένου του, πρότεινε τη δημιουργία μιας διοργάνωσης, στην οποία θα παίρνουν μέρος σύλλογοι από όλον τον κόσμο, ή έστω από την Ευρώπη, όπως και με τις εθνικές ομάδες. (Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα δεν είχε ξεκινήσει ακόμα, ωστόσο ήταν ήδη υπό συζητήσεις).

Το επόμενο διάστημα, η γαλλική εφημερίδα με σειρά άρθρων της, είχε βάλει τις βάσεις για τη δημιουργία αυτής της νέας διοργάνωσης. Βασικές παράμετροι ήταν οι εξής:

Κάθε ομοσπονδία θα εκπροσωπείται από μία ομάδα, την πρωταθλήτρια της προηγούμενης χρονιάς.

Οι αγώνες θα γίνονται στο μέσο κάθε εβδομάδας και θα είναι νυχτερινά.

Θα υπάρχει πανευρωπαϊκή τηλεοπτική κάλυψη.

Μετά από αλλεπάλληλες συζητήσεις, και αφού κάμφθηκαν και τα εμπόδια από πλευράς ΦΙΦΑ και ΟΥΕΦΑ οι οποίες διατηρούσαν επιφυλάξεις, στις 4 Σεπτεμβρίου 1955 στο Εθνικό Στάδιο της Λισαβόνας έγινε ο πρώτος αγώνας. Σπόρτιγκ Λισαβόνας και Παρτιζάν Βελιγραδίου ήρθαν ισόπαλες 3-3. Και στις 13 Ιουνίου 1956 στο Παρίσι έγινε ο πρώτος τελικός με την Ρεάλ Μαδρίτης να στέφεται πρωταθλήτρια επικρατώντας με 4-3 της Σταντ Ντε Ρεμς.

Αυτή η διοργάνωση συνεχίστηκε επί 36 χρόνια πριν αλλάξει, εκσυγχρονιστεί και γίνει η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, το Τσάμπιονς Λιγκ.

Ανά εποχή

Η πρώτη πενταετία της διοργάνωσης ανήκε ολοκληρωτικά στη Ρεάλ Μαδρίτης η οποία είχε ισάριθμες κατακτήσεις. Στη συνέχεια, τη δεκαετία του ’60 κυριάρχησαν οι «λάτιν» από Πορτογαλία, Ιταλία και Ισπανία. Στα τέλη της δεκαετίας, ήρθαν οι «βόρειοι», με κατακτήσεις από Αγγλία και Ολλανδία. Κάπως έτσι κύλησε και το σκηνικό στη δεκαετία του ’70 με 3 συνεχόμενες κατακτήσεις από τον Άγιαξ και τη Γιουβέντους και από δύο για τη Λίβερπουλ και τη Νότιγχαμ Φόρεστ. Η δεκαετία του ’80, μέχρι και τα μέσα της ήταν αγγλική «υπόθεση», ωστόσο η τραγωδία του «Χέιζελ» το 1985 και ο πενταετής αποκλεισμός των ομάδων του Νησιού, έβαλαν «φρένο». Έτσι, βρήκαν ευκαιρία να αναδειχθούν ομάδες από χώρες όπως η Ρουμανία, η -ενωμένη τότε- Γιουγκοσλαβία και η Γαλλία. Τη δεκαετία του ’90 μεσουράνησαν οι Ιταλικές ομάδες με κατακτήσεις επίσης από Άγιαξ και Ρεάλ Μαδρίτης. Το νέο «μιλένιουμ» επεφύλασσε έναν «κύκλο» των παλιών πρωταθλητών, με Ισπανία, Γερμανία και Αγγλία να κυριαρχούν.

Ας δούμε συνοπτικά τις διοργανώσεις:

Κύπελλο Πρωταθλητριών (1955-1992): Συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε χώρας. Διεξαγόταν σε μορφή νοκ-άουτ αγώνων, με τον τελικό να είναι μονός αγώνας. Την τελευταία χρονιά της διοργάνωσης, το 1991-92, η οποία ονομάστηκε «πειραματικό Τσάμπιονς Λιγκ», μετά τις δύο πρώτες φάσεις, στα προημιτελικά εισήχθησαν δύο όμιλοι των 4 ομάδων. Οι επικεφαλής των δύο ομίλων έπαιξαν στον τελικό.

Τσάμπιονς Λιγκ (1992-σήμερα): Η εξέλιξη του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Την πρώτη σεζόν του, διεξήχθη όπως ακριβώς ένα χρόνο πριν. Στη δεύτερη σεζόν (1993-94) οι πρώτες δύο ομάδες από κάθε όμιλο αγωνίστηκαν σε μονό ημιτελικό στην έδρα της επικεφαλής κάθε ομίλου. Το 1994 η φάση των ομίλων μεταφέρθηκε στην αρχή της διοργάνωσης. 16 ομάδες συγκρότησαν 4 ομίλους, με τους δύο πρώτους από κάθε έναν να προκρίνονται στην προημιτελική φάση. Από εκεί και μετά αγωνίζονταν σε διπλούς νοκ-άουτ αγώνες μέχρι και τον τελικό. Το 1997-98 για πρώτη φορά συμμετείχαν και μη-πρωταθλήτριες ομάδες. Πλέον 24 ομάδες συγκροτούν 6 ομίλους, από τους οποίους περνάνε στην προημιτελικοί φάση οι πρώτοι και οι δύο καλύτεροι δεύτεροι. Το 1999-2000, χρονιά αλλαγών στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, οι ομάδες αυξάνονται σε 32, κάτι που παραμένει έως σήμερα. 8 όμιλοι των 4, με τους δύο πρώτους να περνούν στην φάση των «16», η οποία διεξήχθη σε 4 ομίλους των τεσσάρων. Στη συνέχεια ακολουθούσε η προημιτελική φάση με τους δύο πρώτους από κάθε όμιλο. Επίσης, στην πρώτη φάση των ομίλων, οι ομάδες που τερμάτιζαν στην τρίτη θέση, συνέχιζαν την πορεία τους στη φάση των «32» του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Ήταν η πρώτη χρονιά που οι δύο διοργανώσεις «ενώνονταν» σε φάση πέραν των προκριματικών. Το σύστημα αυτό υπήρξε έως και τη σεζόν 2002-03, καθώς από την επόμενη χρονιά, η φάση των «16» έπαψε να διεξάγεται σε ομίλους και διεξάγεται σε διπλούς νοκ-άουτ αγώνες. Από το καλοκαίρι του 2009, σημειώθηκε αλλαγή στην διεξαγωγή της προκριματικής φάσης με την καθιέρωση γύρου «πρωταθλητών» και «μη-πρωταθλητών» καθώς και ενός ακόμη γύρου «Play-off».

Οι τελικοί:

Έτος Πόλη Αγώνας
Κύπελλο Πρωταθλητριών
1956 Παρίσι Ρεάλ Μαδρίτης-Σταντ ντε Ρεμς  4-3
1957 Μαδρίτη Ρεάλ Μαδρίτης-Φιορεντίνα  2-0
1958 Βρυξέλλες Ρεάλ Μαδρίτης-Μίλαν  3-2
1959 Στουτγκάρδη Ρεάλ Μαδρίτης-Σταντ ντε Ρεμς  2-0
1960 Γλασκώβη Ρεάλ Μαδρίτης-Άιντραχτ Φρανκφούρτης  7-3
1961 Βέρνη Μπενφίκα-Μπαρτσελόνα  3-2
1962 Άμστερνταμ Μπενφίκα-Ρεάλ Μαδρίτης  5-3
1963 Λονδίνο Μίλαν-Μπενφίκα  2-1
1964 Βιέννη Ίντερ-Ρεάλ Μαδρίτης  3-1
1965 Μιλάνο Ίντερ-Μπενφίκα  1-0
1966 Βρυξέλλες Ρεάλ Μαδρίτης-Παρτιζάν Βελιγραδίου  2-1
1967 Λισσαβώνα Σέλτικ-Ίντερ  2-1
1968 Λονδίνο Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπενφίκα  4-1
1969 Μαδρίτη Μίλαν-Άγιαξ  4-1
1970 Μιλάνο Φέγενορντ-Σέλτικ  2-1
1971 Λονδίνο Άγιαξ-Παναθηναϊκός  2-0
1972 Ρότερνταμ Άγιαξ-Ίντερ  2-0
1973 Βελιγράδι Άγιαξ-Γιουβέντους  1-0
1974 Βρυξέλλες Μπάγερν Μονάχου-Ατλέτικο Μαδρίτης  1-1  4-0
1975 Παρίσι Μπάγερν Μονάχου-Λιντς  2-0
1976 Γλασκώβη Μπάγερν Μονάχου-Σέντ Ετιέν  1-0
1977 Ρώμη Λίβερπουλ-Γλάντμπαχ  3-1
1978 Λονδίνο Λίβερπουλ-Μπριζ  1-0
1979 Μόναχο Νότιγχαμ Φόρεστ-Μάλμε  1-0
1980 Μαδρίτη Νότιγχαμ Φόρεστ-Αμβούργο 1-0
1981 Παρίσι Λίβερπουλ-Ρεάλ Μαδρίτης  1-0
1982 Ρότερνταμ Άστον Βίλα-Μπάγερν Μονάχου  1-0
1983 Αθήνα Αμβούργο-Γιουβέντους  1-0
1984 Ρώμη Λίβερπουλ-Ρόμα  1-1 (4-2 πεν)
1985 Βρυξέλλες Γιουβέντους-Λίβερπουλ 1-0
1986 Σεβίλλη Στεάουα Βουκουρεστίου-Μπαρτσελόνα  0-0 (2-0 πεν)
1987 Βιέννη Πόρτο-Μπάγερν Μονάχου  2-1
1988 Στουτγκάρδη Αϊντχόφεν-Μπενφίκα  0-0 (6-5 πεν)
1989 Βαρκελώνη Μίλαν-Στεάουα Βουκουρεστίου  4-0
1990 Βιέννη Μίλαν-Μπενφίκα  1-0
1991 Μπάρι Ερυθρός Αστέρας-Μαρσέιγ 0-0 (5-3 πεν)
1992 Λονδίνο Μπαρτσελόνα-Σαμπντόρια  0-0 (1-0 παρ)
Τσάμπιονς Λιγκ
1993 Μόναχο Μαρσέιγ-Μίλαν  1-0
1994 Αθήνα Μίλαν-Μπαρτσελόνα  4-0
1995 Βιέννη Άγιαξ-Μίλαν  1-0
1996 Ρώμη Γιουβέντους-Άγιαξ  1-1 (4-2 πεν)
1997 Μόναχο Ντόρτμουντ-Γιουβέντους  3-1
1998 Άμστερνταμ Ρεάλ Μαδρίτης-Γιουβέντους  1-0
1999 Βαρκελώνη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπάγερν Μονάχου  2-1
2000 Παρίσι Ρεάλ Μαδρίτης-Βαλένθια  3-0
2001 Μιλάνο Μπάγερν Μονάχου-Βαλένθια  1-1 (5-4 πεν)
2002 Γλασκώβη Ρεάλ Μαδρίτης-Λεβερκούζεν  2-1
2003 Μάντσεστερ Μίλαν-Γιουβέντους  0-0 (3-2 πεν)
2004 Γκελζενκίρχεν Πόρτο-Μονακό  3-0
2005 Κωνσταντινούπολη Λίβερπουλ-Μίλαν  3-3 (3-2 πεν)
2006 Παρίσι Μπαρτσελόνα-Άρσεναλ  2-1
2007 Αθήνα Μίλαν-Λίβερπουλ  2-1
2008 Μόσχα Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Τσέλσι  1-1 (6-5 πεν)
2009 Ρώμη Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  2-0
2010 Μαδρίτη Ίντερ-Μπάγερν Μονάχου  2-0
2011 Λονδίνο Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  3-1
2012 Μόναχο Τσέλσι-Μπάγερν Μονάχου  1-1  (4-3 πεν)
2013 Λονδίνο Μπάγερν Μονάχου-Ντόρτμουντ  2-1
2014 Λισσαβώνα Ρεάλ Μαδρίτης-Ατλέτικο Μαδρίτης  1-1  (4-1 παρ)
2015 Βερολίνο Μπαρτσελόνα-Γιουβέντους  3-1
2016 Μιλάνο Ρεάλ Μαδρίτης-Ατλέτικο Μαδρίτης  1-1  (5-3 πέν)

 

Ομάδα Κ Φ Κατάκτηση Φιναλίστ
Ρεάλ Μαδρίτης 11 3 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016 1962, 1964, 1981
Μίλαν 7 4 1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007 1958, 1993, 1995, 2005
Μπάγερν Μονάχου 5 5 1974, 1975, 1976, 2001, 2013 1982, 1987, 1999, 2010, 2012
Λίβερπουλ 5 2 1977, 1978, 1981, 1984, 2005 1985, 2007
Μπαρτσελόνα 5 3 1992, 2006, 2009, 2011, 2015 1961, 1986, 1994
Άγιαξ 4 2 1971, 1972, 1973, 1995 1969, 1996
Ίντερ 3 2 1964, 1965, 2010 1967, 1972
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 3 2 1968, 1999, 2008 2009, 2011
Μπενφίκα 2 5 1961, 1962 1963, 1965, 1968, 1988, 1990
Γιουβέντους 2 6 1985, 1996 1973, 1983, 1997, 1998, 2003, 2015
Νότιγχαμ Φόρεστ 2 1979, 1980
Πόρτο 2 1987, 2004
Σέλτικ 1 1 1967 1970
Αμβούργο 1 1 1983 1980
Στεάουα Βουκουρεστίου 1 1 1986 1989
Μαρσέιγ 1 1 1993 1991
Μπορούσια Ντόρτμουντ 1 1 1997 2013
Τσέλσι 1 1 2012 2008
Φέγενορντ 1 1970
Άστον Βίλα 1 1982
Αϊντχόφεν 1 1988
Ερυθρός Αστέρας 1 1991
Ατλέτικο Μαδρίτης 3 1974, 2014, 2016
Ρεμς 2 1956, 1959
Βαλένθια 2 2000, 2001
Άιντραχτ Φρανκφούρτης 1 1960
Παρτιζάν Βελιγραδίου 1 1966
Παναθηναϊκός 1 1971
Φιορεντίνα 1 1957
Λίντς 1 1975
Σεντ Ετιέν 1 1976
Γκλάντμπαχ 1 1977
Κλάμπ Μπρίζ 1 1978
Μάλμε 1 1979
Ρόμα 1 1984
Σαμπντόρια 1 1992
Λεβερκούζεν 1 2002
Μονακό 1 2004
Άρσεναλ 1 2006
  • Ο Κλάρενς Ζέεντορφ είναι ο μοναδικός παίκτης που έχει κατακτήσει το Champions League με τρεις διαφορετικές ομάδες (1995, Άγιαξ, 1998, Ρεάλ Μαδρίτης, 2003, 2007, Μίλαν). Ο Μπομπ Πέισλι και ο Κάρλο Αντσελότι είναι οι τεχνικός με τρεις κατακτήσεις, το 1977, το 1978 και το 1981, όλες με τη Λίβερπουλ ο Πέισλι, 2003, 2007 (με τη Μίλαν) και 2014 (με τη Ρεάλ Μαδρίτης) ο Αντσελότι.
  • Πέντε προπονητές έχουν στεφθεί πρωταθλητές Ευρώπης με δύο διαφορετικές ομάδες. Πρώτος ήταν ο Ερνστ Χάπελ (1970, Φέγενορντ, 1983, Αμβούργο) και ακολούθησαν οι Ότμαρ Χίτσφελντ (1997, Ντόρτμουντ, 2001, Μπάγερν), Ζοζέ Μουρίνιο (2004, Πόρτο, 2010, Ίντερ), Γιουπ Χάινκες (1998, Ρεάλ Μαδρίτης, 2013, Μπάγερν Μονάχου) και Κάρλο Αντσελότι (2003, 2007, Μίλαν, 2014, Ρεάλ).
  • Επτά άνθρωποι έχουν κατακτήσει το τρόπαιο τόσο ως παίκτες, όσο και ως προπονητές. Αυτοί είναι: Μιγκέλ Μουνιόθ (παίκτης: 1956, 1957, προπονητής: 1960, 1966, όλες με τη Ρεάλ Μαδρίτης), Τζιοβάνι Τραπατόνι (παίκτης: 1963, 1969 με τη Μίλαν, προπονητής: 1985 με τη Γιουβέντους), Γιόχαν Κρόιφ (παίκτης: 1971, 1972, 1973 με τον Άγιαξ, προπονητής: 1992 με την Μπαρτσελόνα), Κάρλο Αντσελότι (παίκτης: 1989, 1990 με τη Μίλαν, προπονητής: 2003, 2007 με τη Μίλαν, 2014 με τη Ρεάλ Μαδρίτης), Φρανκ Ράικαρντ (παίκτης: 1989, 1990 με τη Μίλαν, προπονητής: 2006 με την Μπαρτσελόνα), Πεπ Γκουαρντιόλα (παίκτης: 1992, προπονητής: 2009, 2011, όλες με την Μπαρτσελόνα). Ζινεντίν Ζιντάν (παίκτης: 2002, βοηθός προπονητή: 2014, προπονητής: 2016, όλες με τη Ρεάλ Μαδρίτης).

Αξιοσημείωτα στατιστικά

Περισσότερα γκολ σ’ έναν αγώνα
Λιονέλ Μέσι (5 γκολ στον αγώνα Μπαρτσελόνα -Λεβερκούζεν 7-1, 7/3/2012)
Λουίς Αντριάνο (5 γκολ στον αγώνα Μπάτε Μπορίσοφ – Σαχτάρ Ντόνετσκ 0-7, 21/10/2014)

Γρηγορότερο γκολ
Ρόι Μακάι σε 10,12 δευτερόλεπτα (Μπάγερν – Ρεάλ Μαδρίτης 2-1, 7/3/2007)

Περισσότεροι αγώνες
Ρεάλ Μαδρίτης (212 αγώνες)

Περισσότερες νίκες
Ρεάλ Μαδρίτης (124 νίκες)

Περισσότερες ήττες
Πόρτο (51 ήττες)

Περισσότερα γκολ
Ρεάλ Μαδρίτης (439 γκολ)

Αήττητο σερί
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (25 αγώνες, από 19/9/2007 έως 05/05/2009)

Διαδοχικές νίκες
Μπάγερν (10 νίκες, από 2/4/2013 έως 27/11/2013)
Ρεάλ Μαδρίτης (10 νίκες, από 23/4/2014 έως 18/2/2015).

Διαδοχικές ήττες
Άντερλεχτ (12 ήττες, από 10/12/2003 έως 25/11/2005)

Διαδοχικές ισοπαλίες
ΑΕΚ (6 ισοπαλίες, από 17/9/2002 έως 17/9/2003)

Καλύτερη επίθεση
Μπαρτσελόνα (45 γκολ σε 16 ματς, στην περίοδο 1999/2000)

Μεγαλύτερη νίκη
Λίβερπουλ – Μπεσίκτας 8-0 (6/11/2007)

Μεγαλύτερο σκορ
Μονακό – Λα Κορούνια 8-3 (5/11/2003)

Όταν ο δρόμος για τον τελικό περνάει από Ελλάδα

Άγιαξ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα διεκδικήσουν το τρόπαιο του Γιουρόπα Λιγκ.

Ο Άγιαξ, στην πορεία του ως τον τελικό, αντιμετώπισε τον Παναθηναϊκό και παρουσιάζουμε τις ομάδες που έπαιξαν ευρωπαϊκό τελικό και στην πορεία τους αντιμετώπισαν κάποια ελληνική ομάδα.

Υπάρχουν συνολικά 48 τέτοιες περιπτώσεις, μαζί με τη φετινή, χωρίς να υπολογίσουμε τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1971 ανάμεσα στον Άγιαξ και τον Παναθηναϊκό.

Η προϊστορία είναι μοιρασμένη, καθώς από τις 47 φορές που συνέβη αυτό έως τώρα, τις 25 σήκωσαν εν τέλει το τρόπαιο! Υπάρχει όμως μία περίπτωση που και οι δύο ομάδες του τελικού έπαιξαν με ελληνική καθώς ήταν στον ίδιο όμιλο (Άγιαξ-Μίλαν, εναντίον ΑΕΚ τη σεζόν 1994-95).

Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις που ελληνική ομάδα έπαιξε με 2 φιναλίστ (όπως ο Ολυμπιακός με Γιουβέντους και Ντνίπρο το 2014-15), αλλά και φιναλίστ που έπαιξαν με 2 ελληνικές ομάδες (όπως η Βαλένθια με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό το 2000-01). Επίσης, υπάρχει ένα σερί 15 σεζόν, από το 1994-95 μέχρι το 2008-09, στις οποίες κάποια φιναλίστ αντιμετώπιζε ελληνική ομάδα.

Οι μετέπειτα φιναλίστ έχουν αναμετρηθεί με 10 διαφορετικές ελληνικές ομάδες στις 4 διοργανώσεις που υπήρχαν ανά τα έτη, δηλαδή Κύπελλο Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ, Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ, αλλά και τα παλαιότερα, Κύπελλο Κυπελλούχων και Κύπελλο Εκθέσεων.

Πάμε να τις δούμε:

1963-64 Κύπελλο Εκθέσεων

Α’ γύρος: Σαραγόσα-Ηρακλής 6-1, Ηρακλής-Σαραγόσα 0-3

Τελικός: Σαραγόσα-Βαλένθια 2-1

1968-69 Κύπελλο Εκθέσεων

Β’ γύρος: Άρης-Ουίπεστ 1-2, Ουίπεστ-Άρης 9-1

Τελικός: Νιούκαστλ-Ουίπεστ 3-0, Ουίπεστ-Νιούκαστλ 2-3

1969-70 Κύπελλο Κυπελλούχων

Α’ γύρος: Ολυμπιακός-Γκόρνικ Ζάμπρζε 2-2, Γκόρνικ Ζάμπρζε-Ολυμπιακός 5-0

Τελικός: Μάντσεστερ Σίτι- Γκόρνικ Ζάμπρζε 2-1

1970-71 Κύπελλο Κυπελλούχων

Α’ γύρος: Άρης-Τσέλσι 1-1, Τσέλσι-Άρης 5-1

Τελικός: Τσέλσι-Ρεάλ Μαδρίτης 1-1 & επαναληπτικός 2-1

1971-72 Κύπελλο Κυπελλούχων

Α’ γύρος: Ολυμπιακός-Ντιναμό Μόσχας 0-2, Ντιναμό Μόσχας-Ολυμπιακός 1-2

Τελικός: Ρέιντζερς-Ντιναμό Μόσχας 3-2

1972-73 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Β’ γύρος: Λίβερπουλ-ΑΕΚ 3-0, ΑΕΚ-Λίβερπουλ 1-3

Τελικός: Λίβερπουλ-Γκλάντμπαχ 3-0, Γκλάντμπαχ-Λίβερπουλ 2-0

1973-74 Κύπελλο Κυπελλούχων

Προημιτελικά: Μίλαν-ΠΑΟΚ 3-0, ΠΑΟΚ-Μίλαν 2-2

Τελικός: Μαγδεμβούργο-Μίλαν 2-0

1976-77 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Ημιτελικός: Γιουβέντους-ΑΕΚ 4-1, ΑΕΚ-Γιουβέντους 0-1

Τελικός: Γιουβέντους-Μπιλμπάο 1-0, Μπιλμπάο Γιουβέντους 2-1

1977-78 Κύπελλο Πρωταθλητριών

Β’ γύρος: Μπριζ-Παναθηναϊκός 2-0, Παναθηναϊκός-Μπριζ 1-0

Τελικός: Λίβερπουλ-Μπριζ 1-0

1978-79 Κύπελλο Πρωταθλητριών

Β’ γύρος: ΑΕΚ-Νότιγχαμ Φόρεστ 1-2, Νότιγχαμ Φόρεστ-ΑΕΚ 5-1

Τελικός: Νότιγχαμ Φόρεστ-Μάλμε 1-0

1980-81 Κύπελλο Κυπελλούχων

Α’ γύρος: Καστοριά-Ντιναμό Τιφλίδας 0-0, Ντιναμό Τιφλίδας-Καστοριά 2-0

Τελικός: Ντιναμό Τιφλίδας-Καρλ Τσάις Ιένα 2-1

Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Α’ γύρος: Ίπσουιτς-Άρης 5-1, Άρης-Ίπσουιτς 3-1

Τελικός: Ίπσουιτς-Άλκμααρ 3-0, Άλκμααρ-Ίπσουιτς 4-2

1982-83 Κύπελλο Πρωταθλητριών

Β’ γύρος: Αμβούργο-Ολυμπιακός 1-0, Ολυμπιακός-Αμβούργο 0-4

Τελικός: Αμβούργο-Γιουβέντους 1-0

1984-85 Κύπελλο Πρωταθλητριών

Ημιτελικός: Λίβερπουλ-Παναθηναϊκός 4-0, Παναθηναϊκός-Λίβερπουλ 0-1

Τελικός: Γιουβέντους-Λίβερπουλ 1-0

1985-86 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Α’ γύρος: ΑΕΚ-Ρεάλ Μαδρίτης 1-0, Ρεάλ Μαδρίτης-ΑΕΚ 5-0

Τελικός: Ρεάλ Μαδρίτης-Κολωνία 5-1, Κολωνία-Ρεάλ Μαδρίτης 2-0

1986-87 Κύπελλο Κυπελλούχων

Β’ γύρος: Άγιαξ-Ολυμπιακός 4-0, Ολυμπιακός-Άγιαξ 1-1

Τελικός: Άγιαξ-Λοκομοτίβ Λειψίας 1-0

1988-89 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Α’ γύρος: Νάπολι-ΠΑΟΚ 1-0, ΠΑΟΚ-Νάπολι 1-1

Τελικός: Νάπολι-Στουτγάρδη 2-1, Στουτγάρδη-Νάπολι 3-3

1991-92 Κύπελλο Πρωταθλητριών (Πειραματικό Τσάμπιονς Λιγκ)

Φάση ομίλων: Παναθηναϊκός-Σαμπντόρια 0-0, Σαμπντόρια-Παναθηναϊκός 1-1

Τελικός: Μπαρτσελόνα-Σαμπντόρια 1-0 (παρ)

Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Γ’ γύρος: ΑΕΚ-Τορίνο 2-2, Τορίνο-ΑΕΚ 1-0

Τελικός: Τορίνο-Άγιαξ 2-2, Άγιαξ-Τορίνο 0-0

1992-93 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Β’ γύρος: Παναθηναϊκός-Γιουβέντους 0-1, Γιουβέντους-Παναθηναϊκός 0-0

Τελικός: Ντόρτμουντ-Γιουβέντους 1-3, Γιουβέντους-Ντόρτμουντ 3-0

1994-95 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: ΑΕΚ-Άγιαξ 1-2, Άγιαξ-ΑΕΚ 2-0

ΑΕΚ-Μίλαν 0-0, Μίλαν-ΑΕΚ 2-1

Τελικός: Άγιαξ-Μίλαν 1-0

1995-96 Τσάμπιονς Λιγκ

Ημιτελικός: Άγιαξ-Παναθηναϊκός 0-1, Παναθηναϊκός-Άγιαξ 0-3

Τελικός: Γιουβέντους-Άγιαξ 1-1 (4-2 πέν)

1996-97 Κύπελλο Κυπελλούχων

Προημιτελικός: Παρί Σεν Ζερμέν-ΑΕΚ 0-0, ΑΕΚ-Παρί Σεν Ζερμέν 0-3

Τελικός: Μπαρτσελόνα-Παρί Σεν Ζερμέν 1-0

1997-98 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: Ρεάλ Μαδρίτης-Ολυμπιακός 5-1, Ολυμπιακός-Ρεάλ Μαδρίτης 0-0

Τελικός: Ρεάλ Μαδρίτης-Γιουβέντους 1-0

1998-99 Κύπελλο Κυπελλούχων

Προημιτελικός: Πανιώνιος-Λάτσιο 0-4, Λάτσιο-Πανιώνιος 3-0

Τελικός: Λάτσιο-Μαγιόρκα 2-1

1999-2000 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: Ολυμπιακός-Ρεάλ Μαδρίτης 3-3, Ρεάλ Μαδρίτης-Ολυμπιακός 3-0

Τελικός: Ρεάλ Μαδρίτης-Βαλένθια 3-0

2000-01 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: Βαλένθια-Ολυμπιακός 2-1, Ολυμπιακός-Βαλένθια 1-0

Β’ Φάση ομίλων: Παναθηναϊκός-Βαλένθια 0-0, Βαλένθια-Παναθηναϊκός 2-1

Τελικός: Μπάγερν Μονάχου-Βαλένθια 1-1 (5-4 πέν)

Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Γ’ γύρος: Ολυμπιακός-Λίβερπουλ 2-2, Λίβερπουλ-Ολυμπιακός 2-0

Τελικός: Λίβερπουλ-Αλαβές 5-4 (παρ)

2001-02 Τσάμπιονς Λιγκ

Β’ Φάση ομίλων: Ρεάλ Μαδρίτης-Παναθηναϊκός 3-0, Παναθηναϊκός-Ρεάλ Μαδρίτης 2-2

Τελικός: Ρεάλ Μαδρίτης-Λεβερκούζεν 2-1

2002-03 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Προημιτελικός: Πόρτο-Παναθηναϊκός 0-1, Παναθηναϊκός-Πόρτο 0-2 (παρ)

Τελικός: Πόρτο-Σεβίλλη 3-2 (παρ)

2003-04 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: Μονακό-ΑΕΚ 4-0, ΑΕΚ-Μονακό 0-0

Τελικός: Πόρτο-Μονακό 3-0

2004-05 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: Ολυμπιακός-Λίβερπουλ 1-0, Λίβερπουλ-Ολυμπιακός 3-1

Τελικός: Λίβερπουλ-Μίλαν 3-3 (3-2 πέν)

Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Φάση ομίλων: Σπόρτινγκ Λισαβόνας-Πανιώνιος 4-1

Τελικός: ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Σπόρτινγκ Λισαβόνας 3-1

2005-06 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: Παναθηναϊκός-Μπαρτσελόνα 0-0, Μπαρτσελόνα-Παναθηναϊκός 5-1

Τελικός: Μπαρτσελόνα-Άρσεναλ 2-1

Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Α’ γύρος: Μίντλεσμπρο-Ξάνθη 2-0, Ξάνθη-Μίντλεσμπρο 0-0

Τελικός: Σεβίλλη-Μίντλεσμπρο 4-0

2006-07 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: Μίλαν-ΑΕΚ 3-0, ΑΕΚ-Μίλαν 1-0

Τελικός: Μίλαν-Λίβερπουλ 2-1

Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Α’ γύρος: Ατρόμητος-Σεβίλλη 1-2, Σεβίλλη-Ατρόμητος 4-0

Τελικός: Σεβίλλη-Εσπανιόλ 1-1 (2-2 παρ, 3-1 πέν)

2007-08 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση των «16»: Ολυμπιακός-Τσέλσι 0-0, Τσέλσι-Ολυμπιακός 3-0

Τελικός: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Τσέλσι 1-1 (6-5 πέν)

Κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Φάση ομίλων: Λάρισα-Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης 2-3

Φάση των «32»: Ρέιντζερς-Παναθηναϊκός 0-0, Παναθηναϊκός-Ρέιντζερς 1-1

Τελικός: Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης-Ρέιντζερς 2-0

2008-09 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: Παναθηναϊκός-Βέρντερ Βρέμης 2-2, Βέρντερ Βρέμης-Παναθηναϊκός 0-3

Τελικός Γιουρόπα Λιγκ: Σαχτάρ Ντόνετσκ-Βέρντερ Βρέμης 2-1 (παρ)

2010-11 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: Μπαρτσελόνα-Παναθηναϊκός 5-1, Παναθηναϊκός-Μπαρτσελόνα 0-3

Τελικός: Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 3-1

2013-14 Γιουρόπα Λιγκ

Φάση των «32»: ΠΑΟΚ-Μπενφίκα 0-1, Μπενφίκα-ΠΑΟΚ 3-0

Τελικός: Σεβίλλη-Μπενφίκα 0-0 (4-2 πέν)

2014-15 Τσάμπιονς Λιγκ

Φάση ομίλων: Ολυμπιακός-Γιουβέντους 1-0, Γιουβέντους-Ολυμπιακός 3-2

Τελικός: Μπαρτσελόνα-Γιουβέντους 3-1

Γιουρόπα Λιγκ

Φάση των «32»: Ντνίπρο-Ολυμπιακός 2-0, Ολυμπιακός-Ντνίπρο 2-2

Τελικός: Σεβίλλη-Ντνίπρο 3-2

2016-17 Γιουρόπα Λιγκ

Φάση ομίλων: Παναθηναϊκός-Άγιαξ 1-2, Άγιαξ-Παναθηναϊκός 2-0

Τελικός: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Άγιαξ 2-0